بازنشستگان گیلان: کسی صدای اعتراض ما را نمی‌شنود؟/ وضع نه تنها بهتر نشد که به مرور بدتر هم شده

بازنشستگان گیلان گفتند: فساد سیستماتیک، نبود امنیت شغلی، بیکاری و تبعیض و از همه بدتر مشاهده اختلاف فاحش طبقاتی و حقوق‌های نجومی مقامات و مدیران و زندگی‌های لاکچریِ خودی‌ها، همه‌ی ما را به ستوه آورده و امید به آینده را کاهش داده است.

کد خبر: ۲۱۱۲۹۷۲

۲۳ دی ۱۴۰۴

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از ایلنا، بازنشستگان تامین اجتماعی گیلان گفتند: اعتراض‌های ما به گرانی و سختی معیشت و فریاد‌های دادخواهی یکشنبه‌های اعتراضی در اراده مسئولان اثرگذار نبود و وضعیت بازنشستگان نه تنها بهتر نشده که به مرور بدتر هم شده است.

جمعی از بازنشستگان کارگری گیلان، با اشاره به اینکه اعتراضات هفتگیِ آنها به شرایط سخت معیشتی، مستمری پایین و هزینه‌های بالای درمان تاکنون نتیجه‌ای در بر نداشته است گفت: اعتراض‌های ما به گرانی و سختی معیشت و فریاد‌های دادخواهی یکشنبه‌های اعتراضی ما در اراده مسئولان اثرگذار نبود و وضعیت بازنشستگان نه تنها بهتر نشده که به مرور بدتر هم شده است. ارزش پول ملی روز به روز کمتر می‌شود و توانایی ما برای تأمین حداقل‌های زندگی کاهش پیدا می‌کند.

این بازنشستگان گفتند: سرکوب مزدی مداوم طی چهار دهه از یکسو و ادامه سیاست‌های تورم‌زا و کاهش ارزش پول ملی از سوی دیگر، لایه‌های پایینی جامعه را هر روز فقیر و فقیرتر کرده است. امروز نه آنکه کار می‌کند اوضاع معیشتی خوبی دارد و نه آنکه بعد از سی سال کار، بازنشسته شده می‌تواند از پس تأمین مخارج خود و هزینه‌های درمانِ دوره میانسالی و پیری بربیاید.

آنها گفتند: مردم، از هر قشر و طبقه‌ای به خیابان‌ها آمدند تا اعتراض خود را به این وضعیت اعلام کنند. ما خواهان رسیدن به وضعیت بهتر و در خور شخصیت و شایستگی گروه‌ها و طبقات مختلف هستیم.

بازنشستگان تأمین اجتماعی گفتند: صدای اعتراضات هیچ زمانی شنیده نشده است. بازنشستگان تامین اجتماعی، مخابرات، کشوری، فولاد و ... مدت‌هاست برای بیان مطالبات صنفی خود هر هفته به خیابان‌ها می‌آیند، اما هیچ توجهی به خواسته‌ی آنها نمی‌شود. حالا که این اعتراضات سراسری شده، مسئولان می‌گویند صدای اعتراض را می‌شنویم، اما تجربه‌ی ما می‌گوید این صدا باز هم شنیده نخواهد شد.

این بازنشستگان در پایان گفتند: نگرانیم نتیجه‌ی سیاست‌های اقتصادی، اوضاع معیشت را بدتر از قبل کند و دیگر حتی توان تامین همین نیاز‌های اساسیِ حداقلی را هم نداشته باشیم.