مراقب ریه‌های خودرو خود باشید؛ حتی در فصل سرد سال

اگر موتور قلب خودرو باشد، رادیاتور ریه‌های آن است؛ سامانه‌ای که بی‌وقفه می‌جنگد تا دمای انفجار‌های کنترل‌شده زیر کاپوت، هرگز از مرز بحران عبور نکند.

کد خبر: ۲۱۱۷۲۷۴

۱۴ بهمن ۱۴۰۴

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از تابناک، موتور خودرو، در ساده‌ترین تعریف، یک کارخانه کوچک تولید انرژی است؛ جایی که سوخت می‌سوزد، پیستون‌ها بالا و پایین می‌روند و میل‌لنگ می‌چرخد. اما پشت این تصویر مکانیکیِ منظم، واقعیتی خشن پنهان است: دمای احتراق درون سیلندر‌ها گاهی به بیش از دو هزار درجه سانتی‌گراد می‌رسد. اگر این گرما مهار نشود، ظرف چند دقیقه همه‌چیز فرو می‌پاشد؛ از تاب برداشتن سرسیلندر گرفته تا گریپاژ کامل موتور. اینجاست که سیستم خنک‌کاری وارد میدان می‌شود؛ شبکه‌ای از قطعات به‌ظاهر ساده که مأموریت‌شان فقط یک چیز است: زنده نگه داشتن موتور.

داستان سیستم خنک‌کن از همان روز‌های نخست تولد خودرو آغاز شد. در موتور‌های اولیه، خنک‌کاری صرفاً با جریان هوا انجام می‌شد؛ پره‌هایی روی بلوک موتور که باد عبوری گرما را می‌گرفت و می‌برد. این روش هنوز هم در برخی موتورسیکلت‌ها و خودرو‌های خاص دیده می‌شود، اما برای موتور‌های پرقدرت امروزی کافی نیست. با افزایش حجم موتور، نسبت تراکم و توان خروجی، مهندسان به سراغ آب رفتند؛ سیالی با ظرفیت حرارتی بالا که می‌تواند گرما را جذب کند و به نقطه‌ای دیگر منتقل کند. این تصمیم ساده، پایه‌گذار تولد رادیاتور شد.

رادیاتور در اصل یک مبدل حرارتی است. آب یا مایع خنک‌کننده داغ از موتور وارد آن می‌شود، از میان شبکه‌ای از لوله‌ها و پره‌های آلومینیومی عبور می‌کند و در تماس با جریان هوا، گرمایش را از دست می‌دهد. سپس دوباره خنک‌تر به موتور بازمی‌گردد. همین چرخه پیوسته، ستون فقرات سیستم خنک‌کاری را شکل می‌دهد.

اما رادیاتور تنها بازیگر این میدان نیست. پمپ آب، قلب تپنده این سامانه است؛ قطعه‌ای که مایع خنک‌کننده را با فشار مشخص در مدار به گردش درمی‌آورد. اگر پمپ از کار بیفتد، حتی سالم‌ترین رادیاتور هم بی‌فایده می‌شود، چون آب دیگر حرکت نمی‌کند و گرما در بلوک موتور حبس می‌شود. اغلب پمپ‌های آب امروزی به‌صورت مکانیکی و با تسمه تایم یا تسمه دینام به حرکت درمی‌آیند، هرچند در خودرو‌های جدیدتر نمونه‌های برقی هم دیده می‌شود که امکان کنترل دقیق‌تر دما را فراهم می‌کنند.

بعد از پمپ، ترموستات قرار دارد؛ قطعه‌ای کوچک، اما حیاتی که نقش دروازه‌بان را بازی می‌کند. وقتی موتور سرد است، ترموستات بسته می‌ماند تا آب در یک مدار کوتاه بچرخد و موتور سریع‌تر به دمای کاری برسد. به محض رسیدن به دمای مشخص، ترموستات باز می‌شود و اجازه می‌دهد آب وارد رادیاتور شود. اگر ترموستات در حالت بسته گیر کند، موتور جوش می‌آورد؛ اگر در حالت باز بماند، موتور دیر گرم می‌شود و مصرف سوخت بالا می‌رود. همین قطعه چند ده گرمی می‌تواند سرنوشت یک پیشرانه چندصد میلیونی را تعیین کند.

فن رادیاتور هم مکمل این چرخه است. در سرعت‌های بالا، جریان طبیعی هوا از جلو خودرو عبور می‌کند و رادیاتور را خنک می‌کند، اما در ترافیک یا حرکت آرام، این فن است که هوا را به میان پره‌ها می‌کشد. در خودرو‌های قدیمی فن‌ها مکانیکی بودند و دائم می‌چرخیدند، اما امروز فن‌های برقی با فرمان ECU فقط زمانی فعال می‌شوند که دما از حد مشخصی عبور کند. این کار هم مصرف انرژی را کم می‌کند و هم کنترل دما را دقیق‌تر.

مایع خنک‌کننده، همان چیزی که عامه آن را «آب رادیاتور» می‌نامند، در واقع ترکیبی از آب مقطر و ضدیخ است. ضدیخ فقط برای زمستان نیست؛ این مایع نقطه جوش را بالا می‌برد، از خوردگی قطعات داخلی جلوگیری می‌کند و مانع تشکیل رسوب می‌شود. استفاده از آب لوله‌کشی ساده‌ترین راه برای نابودی تدریجی سیستم خنک‌کاری است، چون املاح موجود در آن به‌مرور لوله‌های رادیاتور و کانال‌های موتور را می‌بندند.

وقتی از اجزای سیستم خنک‌کن صحبت می‌کنیم، نباید مخزن انبساط را فراموش کرد. با گرم شدن آب، حجم آن افزایش می‌یابد و این مخزن فضایی برای این انبساط فراهم می‌کند. درپوش رادیاتور یا مخزن هم فقط یک در ساده نیست؛ سوپاپ فشار دارد و اجازه می‌دهد سیستم تحت فشار مشخصی کار کند، چون بالا رفتن فشار، نقطه جوش مایع را افزایش می‌دهد. یک درپوش معیوب می‌تواند باعث شود آب زودتر بجوشد و بخار شود، حتی اگر همه چیز دیگر سالم باشد.

در خودرو‌های مدرن، ECU با کمک سنسور دمای آب، کل این فرآیند را زیر نظر دارد. زمان روشن شدن فن، نسبت سوخت و هوا، حتی در برخی مدل‌ها زمان جرقه، همگی با دمای موتور تنظیم می‌شوند. به بیان ساده، سیستم خنک‌کاری دیگر یک مدار مکانیکی صرف نیست؛ بخشی از مغز الکترونیکی خودرو شده است.

خرابی‌های این سیستم معمولاً بی‌سروصدا آغاز می‌شوند. نشتی جزئی از شیلنگ‌ها، افت آرام سطح مایع، ضعیف شدن پمپ آب یا نیمه‌گیر کردن ترموستات، همه نشانه‌هایی هستند که اگر جدی گرفته نشوند، به یک جوش‌آوردن ناگهانی ختم می‌شوند. بسیاری از رانندگان اولین هشدار را وقتی می‌بینند که عقربه آمپر دما به محدوده قرمز رسیده یا بخار از زیر کاپوت بلند شده است؛ جایی که معمولاً کار از کار گذشته.

از منظر فنی، طراحی رادیاتور هم طی دهه‌ها تغییر کرده است. رادیاتور‌های مسی قدیمی جای خود را به نمونه‌های آلومینیومی داده‌اند که سبک‌ترند و انتقال حرارت بهتری دارند. تعداد ردیف‌ها، تراکم پره‌ها و سطح تماس هوا، همگی پارامتر‌هایی هستند که راندمان را تعیین می‌کنند. در خودرو‌های پرفورمنس حتی رادیاتور روغن و اینترکولر هم به این مجموعه اضافه می‌شود تا نه فقط آب، بلکه روغن موتور و هوای ورودی توربو هم خنک شوند.

نکته مهم اینجاست که سیستم خنک‌کاری فقط برای جلوگیری از جوش آوردن نیست. موتور باید در یک بازه دمایی مشخص کار کند؛ نه خیلی سرد و نه خیلی گرم. دمای پایین باعث احتراق ناقص، افزایش مصرف سوخت و سایش بیشتر می‌شود. دمای بالا هم عمر واشر سرسیلندر، سوپاپ‌ها و یاتاقان‌ها را کوتاه می‌کند؛ بنابراین رادیاتور در واقع تنظیم‌کننده تعادل حرارتی کل خودرو است.

در شرایط بازار امروز ایران، که بسیاری از خودرو‌ها با کیفیت متوسط یا پایین مونتاژ می‌شوند و قطعات یدکی هم همیشه استاندارد نیست، اهمیت رسیدگی به سیستم خنک‌کاری دوچندان می‌شود. رادیاتور‌های متفرقه، ضدیخ‌های بی‌کیفیت و شیلنگ‌های نامرغوب، همگی مثل بمب ساعتی عمل می‌کنند. شاید در کوتاه‌مدت مشکلی ایجاد نکنند، اما در یک سفر تابستانی یا ترافیک سنگین شهری، نتیجه‌شان می‌تواند یک موتور سوخته باشد.

نگهداری این سیستم پیچیده نیست، اما نیاز به توجه دارد: بررسی دوره‌ای سطح مایع، تعویض ضدیخ طبق برنامه، کنترل سلامت شیلنگ‌ها، تمیز نگه داشتن سطح رادیاتور و جدی گرفتن کوچک‌ترین نشتی. اینها کار‌هایی ساده‌اند، اما مستقیماً با عمر موتور ارتباط دارند.

رادیاتور و مجموعه خنک‌کاری شاید جذابیت بصری یک توربوشارژر یا هیجان یک گیربکس اتوماتیک را نداشته باشند، اما بدون آنها هیچ خودرویی دوام نمی‌آورد. این سامانه، نگهبان خاموشی است که زیر کاپوت ایستاده و هر ثانیه با گرما می‌جنگد؛ بی‌ادعا، بی‌صدا و حیاتی. اگر موتور را قلب خودرو بدانیم، رادیاتور همان چیزی است که اجازه می‌دهد این قلب، سال‌ها و کیلومتر‌ها بتپد.