تجربه آلن دلون از حضور در یک جنگ واقعی

روی هم رفته آدم خوبی نیستم. تحمل من مشکل است. نامتعادلم. گاهی شدیدا از کوره به در می‌روم، در عوض گاهی بی‌اندازه رقت قلب پیدا می‌کنم. می‌توانم به عنوان یک صفت خوب خودم بگویم که برای دوستی ارزش زیادی قائلم.

کد خبر: ۲۱۱۸۹۳۰

۲۰ بهمن ۱۴۰۴

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از خبرآنلاین، آلن دلون، اسطوره سینمای فرانسه و اروپا، در گفت‌وگویی که در بهمن ۱۳۵۰ در مجله «زن و روز» منتشر شد، چهره‌ای صریح، گاه تلخ و به‌دور از بزکِ معمول ستارگان از خود نشان می‌دهد. او در ۳۶سالگی، در اوج شهرت و با ۳۷ فیلم در کارنامه، نه از موفقیت که بیشتر از ناآرامی‌های درونی، کودکی سخت و روحیه سرکش خود سخن می‌گوید.

دلون از تحصیلات ناتمام و جابه‌جایی مداوم میان مدارس می‌گوید؛ از اینکه هرگز دیپلم نگرفت و تنها «جواز قصابی»‌اش یادگار کار در مغازه ناپدری بود. کودکی‌اش را بی‌ثبات و تلخ توصیف می‌کند و با طنزی تلخ می‌گوید معلمان او را «اصلاح‌ناپذیر» می‌دانستند. تجربه حضور داوطلبانه‌اش در جنگ هندوچین، یکی از صریح‌ترین بخش‌های مصاحبه است؛ جایی که اعتراف می‌کند از شدت بیزاری از زندگی، جنگ برایش نوعی پناه بوده است.

در میان هم‌بازی‌ها، از ژان-پل بلموندو به عنوان دوست، بازیگر و انسانی شریف یاد می‌کند؛ رفاقتی که سال‌ها در سینمای فرانسه دوام آورد. درباره روابط عاطفی‌اش، از نامزدی معروف با رومی اشنایدر و رابطه‌اش با میری دارک می‌گوید، اما با قاطعیت اعلام می‌کند قصد ازدواج ندارد.

دلون تصویری بی‌پرده از شخصیت خود ارائه می‌دهد: آدمی تندخو، ناپایدار، اما وفادار به دوستی. علاقه افراطی‌اش به حیوانات، نفرتش از برچسب «زیبایی»، فاصله‌اش با تشریفات، و حتی سرمایه‌گذاری‌اش خارج از سینما، همگی از ذهنی مستقل و محتاط حکایت دارد.