چرا اسرائیل با جنگ حیات خود را حفظ می‌کند؟

این‌ کشور هیچ ‌تعهد بین‌المللی و هیچ ‌مشکل اقتصادی ندارد و در آن مسئله صلح وجود خارجی ندارد. باید گام‌های خود را متعصبانه محاسبه کند و با اعمال خشونت به حیات خود ادامه دهد.

کد خبر: ۲۱۳۰۶۱۳

۲۰ فروردين ۱۴۰۵

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از تابناک، یهودی‌ها در کتاب «تلمود» خود آموزه معرفی دارند که می‌گوید «اگر فکر می‌کنی کسی می‌خواهد با تو دشمنی کنی، برخیز و (قبل از اقدام او) تو زودتر او را بکش!» بسیاری از اعمال و رفتار یهودی‌ها را می‌توان در این‌ جمله و آموزه دید اما این ‌جمله گاهی هم بهانه و دستاویز حملات و وحشی‌گری‌های یهود بین‌الملل شده و در جنگ به وجود آمده، قصد و غرض پیشینی در طرف مقابل وجود نداشته است.

لیویا روکاش روزنامه‌نگار زن یهودی، که پدرش یکی از ستون‌های جنبش صهیونیستی در مراحل اولیه رشد و نمو این ‌جنبش در فلسطین محسوب می‌شود، خود به‌مرور تبدیل به چهره‌ای ضد صهیونیسم شد. او در روزهای صهیونیست ‌بودن درباره چرایی رفتارهای اسرائیل در جنگ شروع ژوئن ۱۹۶۷ با اعراب جملاتی دارد.

اسرائیل همواره به دروغ گفته جنگ مورد اشاره و حمله پیش‌دستانه به اعراب به‌ خاطر دفاع از اسرائیل بوده است؛ اما پژوهشگران تاریخی حتی از درون خود اسرائیل مانند ایلان پاپه می‌گویند این‌گزاره، یک ‌دروغ بزرگ است و هیچ‌ خطری در آن ‌دوران اسرائیل را تهدید نمی‌کرد.

لیویا روکاش درباره چرایی حمله‌های همیشگی اسرائیل به دیگران و شروع جنگ ۱۹۶۷ این‌گونه گفت:

«این‌کشور هیچ ‌تعهد بین‌المللی و هیچ ‌مشکل اقتصادی ندارد و در آن مسئله صلح وجود خارجی ندارد. باید گام‌های خود را متعصبانه محاسبه کند و با اعمال خشونت به حیات خود ادامه دهد. باید خشونت را به ‌عنوان ابزار اصلی و چه بسا تنها ابزاری بداند که با آن روحیه خود را بالا نگه می‌دارد و تنش اخلاقی خود را حفظ می‌کند. برای این‌ منظور ممکن است، نه - باید - خطراتی را اختراع کند و برای این‌کار باید روش تحریک و انتقام را در پیش گیرد، و مهم‌تر از همه بگذارید به جنگی جدید با کشورهای عربی امیدوار باشیم تا درنهایت از مشکلات رهایی یابیم و جای خود را پیدا کنیم.»

اما ایلان پاپه پژوهشگر و محقق اسرائیلی که از او هم نام بردیم و معتقد به دروغ‌گویی‌های زیاد رژیم صهیونیستی است، در کتاب خود «بزرگ‌ترین زندان زمین» که درباره تاریخ اشغال کرانه باختری و نوار غزه نوشته شده، درباره جنگ ۱۹۶۷ می‌گوید:

«این‌جنگ بیش از هرچیز دیگری ادامه پاک‌سازی قومی ۱۹۴۸ و سلب مالکیت کلی فلسطین بود. مانند سال ۱۹۴۸، این ‌جنگ دو جبهه داشت: یکی در برابر کشورهای عربی همسایه، که یک‌بار دیگر متوجه شدند جنگ و لفاظی در مورد جنگ یکی نیستند و بار دیگر در میدان نبرد شکست خوردند. و جبهه دوم، ۲۲ درصد فلسطین تاریخی بود که اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفته بود آن را اشغال نکند اما اکنون در سال ۱۹۶۷ به خود فرصتی داد تا اشتباه تاریخی‌اش را اصلاح کند.»