مرثیه‌ای برای یک خزنده؛ سئو در عصر "اینترنتِ محصور"

عظیمی یک متخصص سئو در یادداشتی ارسالی معتقد است که سئو در ایران تمام نشده و تا زمانی که «نیاز به دانستن» و «جستجو کردن» وجود دارد، زنده است.

کد خبر: ۲۱۳۲۳۰۹

۲۹ فروردين ۱۴۰۵

امیر حسین عظیمی_ سال‌ها پیش، وقتی از سئو حرف می‌زدیم، ذهنمان ناخودآگاه به سمت ساختمان‌های شیشه‌ای «مانتین‌ویو» و الگوریتم‌های پیچیده‌ای می‌رفت که با نام حیوانات، دنیای محتوا را نظم می‌دادند. ما یاد گرفته بودیم که چطور با «پاندا» مهربان باشیم، چطور از خشم «پنگوئن» در امان بمانیم و چطور با «مرغ مگس‌خوار» پرواز کنیم.

اما امروز، در شروع سال ۱۴۰۵، وقتی به مانیتورهایمان خیره می‌شویم، سئو دیگر آن رقابتِ رمانتیک جهانی نیست. ما در جزیره‌ای هستیم که ارتباطش با اقیانوس قطع شده و حالا باید یاد بگیریم در برکه‌های کوچکمان چطور زنده بمانیم.انجماد بزرگ: وقتی ربات‌ها پشت در می‌مانندبزرگترین بحران سئو در ایرانِ امروز، «عدم دسترسی» است، اما نه دسترسی ما به گوگل، بلکه دسترسی گوگل به ما. به عنوان کسی که روزانه چندین نمودار کنسول را بررسی می‌کردم، باید بگویم که ما با یک «انجماد رتبه‌بندی» مواجه هستیم.

وقتی اینترنت بین‌الملل به لایه‌ای نازک و غیرقابل اتکا تبدیل می‌شود، ربات‌های گوگل (Googlebots) دیگر نمی‌توانند وارد سرورهای داخلی ما شوند. نتیجه؟ سایت شما هر چقدر هم غنی از محتوا باشد، از دیدِ جهان پنهان می‌ماند. این یعنی «تازگی محتوا» (Freshness) عملاً معنای خود را از دست داده است.

سایت‌هایی که پیش از قطعی بزرگ در رتبه‌های یک تا سه بودند، مثل مجسمه‌های یخی در همان جایگاه مانده‌اند، نه چون بهترین هستند، بلکه چون رقیب جدیدی توسط گوگل «دیده» نمی‌شود که جای آن‌ها را بگیرد.فنی‌تر از همیشه: سئو در خدمتِ بقادر دنیای جدید، سئوی فنی (Technical SEO) دیگر درباره‌ی بهینه‌سازی کدهای اسکیما یا کاهش حجم عکس‌ها برای سرعت‌های ۵ جی نیست. امروز، سئوی فنی یعنی بقا در شبکه داخلی. به عنوان یک متخصص وسواسی، حالا بیش از هر زمان دیگری روی «پایداری زیرساخت» حساس هستم.

سوال اصلی این نیست که «آیا گوگل محتوای من را فهمید؟»، سوال این است که «آیا سرور من در IXP تهران و شیراز برای کاربری که با اینترنت ملی متصل است، در دسترس هست؟». ما از عصرِ فشرده‌سازی فایل‌ها به عصرِ «مسیریابی داخلی» کوچ کرده‌ایم. سئوکارِ امروز باید نیم‌نگاهی به مهندسی شبکه داشته باشد تا مطمئن شود محتوایش در گره‌های داخلی شبکه گم نمی‌شود.

مرگِ ابزارها و تولدِ حدس و گمانباید اعتراف کرد که ما خلع سلاح شده‌ایم. «گوگل سرچ کنسول» که عصای دست ما بود، حالا به یک قبرستانِ داده تبدیل شده است. نمودارهایی که به سمت صفر میل می‌کنند، لزوماً نشان‌دهنده افت ترافیک نیستند، بلکه نشان‌دهنده قطع شدنِ رشته‌ی اتصال میان سایت ما و سرورهای گوگل است.

در این فضا، سئوکارِ دقیق کسی است که به جای نالیدن از نبودِ ابزار، به سمت «داده‌های بومی» می‌رود. حالا زمان آن رسیده که پنل‌های آنالیز داخلی و لاگ‌فایل‌های سرور (Server Logs) را با وسواسِ یک جراح کالبدشکافی کنیم. ما باید از روی ردپای IPهای داخلی بفهمیم کاربر کجای سایت است، چرا که دیگر نه گوگل آنالیتیکسی هست و نه تگ‌منیجری که مسیر را به ما نشان دهد.

جستجوگرهای بومی: بازگشتِ اجباری به خانهبسیاری از ما سال‌ها به جستجوگرهای بومی با دیده تردید نگاه می‌کردیم. اما در شرایط فعلی، نادیده گرفتن آن‌ها نه یک انتخاب، بلکه یک خودکشی حرفه‌ای است.

سئو در ایران به سمتی می‌رود که ما باید «الگوریتم‌های محلی» را کشف کنیم. این موتورهای جستجو شاید هوش مصنوعی گوگل را نداشته باشند، اما تنها دریچه‌ای هستند که ترافیک را به سمت کسب‌وکارهای داخلی هدایت می‌کنند. بهینه‌سازی برای این موتورها، شباهت عجیبی به سئوی ۱۵ سال پیشِ گوگل دارد؛ تکیه بر کلمات کلیدی مستقیم و ساختار ساده‌ی متنی.

محتوا در عصرِ انزوا: برندینگ به جای رتبه‌بندیوقتی موتور جستجو ضعیف شود، «نام برند» پادشاهی می‌کند. در یادداشت‌هایم همیشه تاکید کرده‌ام که سئو فقط رتبه گرفتن در کلمات کلیدی عمومی نیست. در فضای فعلی ایران، سئو به سمت «سئوی برند» تغییر مسیر داده است.

استراتژی محتوایی ما باید به گونه‌ای باشد که کاربر به جای جستجوی «خرید کفش»، نامِ برندِ ما را در ذهن داشته باشد و مستقیماً آن را جستجو کند یا آدرس را در مرورگر تایپ نماید. ما باید از «شکارچی ترافیک گوگل» به «سازنده وفاداری» تبدیل شویم. محتوا دیگر برای فریب دادن ربات‌ها نوشته نمی‌شود، بلکه برای حک شدن در حافظه‌ی کاربری نوشته می‌شود که شاید فردا حتی به جستجوگر داخلی هم دسترسی نداشته باشد.

سخن پایانی: سئو نمی‌میرد، تغییر شکل می‌دهدبسیاری از همکارانم می‌پرسند: «آیا سئو در ایران تمام شده است؟». پاسخ من به عنوان یک متخصص که روزهای سیاه و سپید زیادی را دیده، یک «نه» قاطع است. سئو تا زمانی که «نیاز به دانستن» و «جستجو کردن» وجود دارد، زنده است.

سئو در ایران در حال پوست‌اندازی است. ما از یک رقابتِ شفافِ بین‌المللی، به یک نبردِ زیرپوستی در لایه‌های شبکه ملی رسیده‌ایم. این مسیر سخت‌تر، تاریک‌تر و پر از آزمون و خطاست. اما سئوکارِ واقعی کسی است که بتواند در تاریکی هم ردی از کاربر پیدا کند.

امروز، سئو در ایران یعنی: تخصص فنی در شبکه، وفاداری به برند و کشفِ شیوه‌های نوینِ دیده شدن در یک اکوسیستم محصور. ما شاید از اقیانوس جهانی جدا شده باشیم، اما هنوز در این برکه، ماهی‌های زیادی برای گرفتن وجود دارد، به شرطی که قلاب‌هایمان را با واقعیتِ امروزِ ایران تیز کنیم.