روش هورمونی جدید چربی شکم را هدف گرفت

دانشمندان دانشگاه کنتیکت در تازه‌ترین پژوهش خود اعلام کردند استفاده از ژل موضعی تستوسترون در کنار برنامه ورزشی می‌تواند چربی احشایی را در زنان مسن کاهش دهد و روند بهبود پس از شکستگی لگن را تسریع کند. این درمان برخلاف انتظار، از افزایش چربی‌های خطرناک شکمی در دوران نقاهت جلوگیری کرده است.

کد خبر: ۲۱۳۶۴۹۷

۱۸ ارديبهشت ۱۴۰۵

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، با افزایش سن هم میزان چربی بدن و هم محل ذخیره آن شروع به تغییر می‌کند. بیشتر چربی بدن زیر جلدی است؛ به این معنی که درست زیر پوست قرار دارد. این نوع چربی عموماً مضر نیست و در واقع برای سلامت کلی بدن ضروری است.

به نقل از ساینس‌دیلی، چربی احشایی متفاوت است. این چربی در اعماق شکم جمع می‌شود و اندام‌های داخلی را احاطه می‌کند و ارتباط قوی با بیماری‌های جدی مانند دیابت و بیماری قلبی دارد. دانشمندان دریافته‌اند که هورمون‌ها به ویژه تستوسترون، نقش مهمی را در نحوه توزیع مجدد چربی به مرور زمان دارند.

«جیکوب ارپ» (Jacob Earp) دانشیار حرکت‌شناسی در دانشکده کشاورزی، بهداشت و منابع طبیعی «دانشگاه کنتیکت» (University of Connecticut) گفت: با افزایش سن مردان و زنان، توزیع ناسالم چربی از بخش‌های بی‌ضررتر به بخش احشایی بدن منتقل می‌شود. ارتباط مستقیمی بین هورمون‌های جنسی و توزیع چربی در سراسر بدن وجود دارد.

روش‌های سنتی کاهش وزن به طور ویژه برای هدف قرار دادن چربی احشایی طراحی نشده‌اند. آنها وزن کلی بدن را کاهش می‌دهند که می‌تواند نگرانی‌های جدیدی را برای افراد مسن ایجاد کند. ارپ ادامه داد: انجام دادن این راهبرد‌های کلی برای کاهش وزن همیشه سالم‌ترین رویکرد نیست؛ به ویژه به این دلیل که وزن عضلات نیز همراه با چربی از دست می‌رود و حفظ عضلات با افزایش سن بسیار مهم است.

ارپ سرپرستی پژوهش جدیدی را بر عهده دارد که بررسی می‌کرد آیا ژل موضعی تستوسترون در ترکیب با ورزش می‌تواند به زنان مسن‌تر در بهبودی شکستگی لگن کمک کند.

شکستگی لگن یک مشکل بزرگ سلامتی برای زنان مسن است. این شکستگی‌ها تقریباً سه برابر بیشتر در زنان نسبت به مردان رخ می‌دهند و یکی از علل اصلی از دست دادن استقلال هستند. کاهش تحرک پس از چنین آسیب‌هایی می‌تواند خطر مشکلات سلامتی و آسیب‌های بیشتر را نیز افزایش دهد.

پژوهشگران در این پروژه، ۶۶ زن بالای ۶۵ سال را مورد بررسی قرار دادند که در حال بهبودی از شکستگی لگن بودند. هر شرکت‌کننده پیش از آغاز آزمایش، اسکن DXA را برای ارزیابی ترکیب بدن دریافت کرد. همه شرکت‌کنندگان یک برنامه ورزشی ساختارمند را انجام دادند، اما فقط به یک گروه، ژل تستوسترون به عنوان بخشی از درمان داده شد.

پس از ۶ ماه، اسکن‌های بعدی نشان دادند که سطح کلی چربی بدن در هر دو گروه مشابه باقی مانده است. با وجود این، یک تفاوت مهم در توزیع چربی پدیدار شد.

زنانی که از ژل تستوسترون استفاده کردند، سطح چربی احشایی پایین‌تری داشتند. در مقابل، گروهی که هورمون دریافت نکرده بودند، افزایش چربی احشایی را تجربه کردند که معمولاً در دوران بهبودی پس از شکستگی لگن دیده می‌شود.

ارپ گفت: در صورت آسیب‌دیدگی و به‌طورکلی با افزایش سن، انتظار افزایش چربی احشایی را داریم. نتیجه پژوهش واقعاً خلاف این روند بود و به کاهش انتخابی چربی در بخش احشایی انجامید.

یافته‌های این پژوهش، نویدبخش رویکرد جدیدی برای افزایش بهبودی و پیامد‌های بلندمدت سلامت زنان مسن پس از آسیب‌های جدی هستند.