آیا ایران وارد دوره جدید بحران ذخیره آب شده است؟

بحران آب در ایران دیگر فقط یک هشدار محیط‌ زیستی نیست؛ تهدیدی جدی برای اقتصاد، صنعت و خانوارهاست. در این گزارش تحلیلی، وضعیت ذخایر آبی کشور و چالش‌های زیرساختی آن را بررسی می‌کنیم.

کد خبر: ۲۱۳۸۳۱۱

۲۷ ارديبهشت ۱۴۰۵

وقتی حجم آب پشت سدهای کشور به کمترین میزان در یک دهه گذشته می‌رسد و کشاورزان استان‌های مرکزی از خشکی چاه‌های قدیمی‌شان حرف می‌زنند، دیگر نمی‌توان این وضعیت را صرفاً یک نوسان فصلی نامید. آنچه امروز در جریان است، نشانه‌های یک تحول ساختاری در الگوی منابع آبی ایران است؛ تحولی که نه‌تنها سیاست‌گذاران، بلکه خانوارها و بنگاه‌های اقتصادی را نیز به چاره‌اندیشی جدی‌تر وا می‌دارد.

در این میان، یک موضوع اغلب نادیده گرفته می‌شود: حتی در شرایطی که آب هست، اگر زیرساخت ذخیره‌سازی مناسب وجود نداشته باشد، بخش قابل توجهی از آن هدر می‌رود. یک مخزن آب استاندارد، در این تصویر کلان، نقشی بسیار فراتر از یک مخزن ساده دارد؛ حلقه‌ای است در زنجیره تاب‌آوری زیرساختی که جامعه به آن نیاز دارد.

کاهش ۳۰ درصدی ذخایر سدها | بحران آب از هشدار به واقعیت رسید

گزارش‌های سازمان آب و فاضلاب و وزارت نیرو در سال‌های اخیر تصویر نگران‌کننده‌ای ارائه داده‌اند. میانگین بارندگی سالانه کشور در پنج سال گذشته، در بسیاری از حوضه‌های آبریز اصلی، زیر نُرم تاریخی بوده است. سطح آب مخازن بزرگ سدهایی مانند زاینده‌رود، دز و کرخه در بازه‌هایی به کمتر از ۳۰ درصد ظرفیت اسمی رسیده و این عدد به خودی خود یک زنگ خطر جدی است.

اما ماجرا فقط به خشکسالی محدود نمی‌شود. الگوی مصرف در ایران، به‌ویژه در بخش کشاورزی که بیش از ۹۰ درصد از منابع آبی کشور را مصرف می‌کند، همچنان از روش‌های سنتی و پرهدررفت پیروی می‌کند. در چنین شرایطی، ترکیب خشکسالی و ناکارآمدی مصرف، فشار مضاعفی بر ذخایر کشور وارد می‌کند.

یک کارشناس منابع آب که در پروژه‌های مشاوره‌ای چندین استان فعالیت کرده، این وضعیت را این‌گونه توصیف می‌کند: «ما دو مشکل موازی داریم؛ یکی کمبود منابع ورودی به چرخه آبی کشور، و دیگری اتلاف در مرحله ذخیره‌سازی و توزیع. اگر فقط روی مشکل اول تمرکز کنیم و دومی را نادیده بگیریم، در آینده‌ای نه‌چندان دور با یک بحران مدیریتی جدی روبه‌رو خواهیم بود.»

هزینه پنهان کم‌ آبی برای اقتصاد ایران | از توقف خط تولید تا گرانی محصولات

کمتر کسی بحران آب را از زاویه اقتصادی می‌بیند، در حالی که پیامدهای مالی آن کاملاً ملموس‌اند. در بخش صنعت، قطعی یا محدودیت آب می‌تواند زنجیره تولید را متوقف کند. در بخش کشاورزی، کاهش دسترسی به آب آبیاری مستقیماً به کاهش درآمد و افزایش قیمت محصولات منجر می‌شود. حتی در سطح خانوار، بی‌ ثباتی در عرضه آب شهری هزینه‌های پنهانی به دنبال دارد که در آمارهای رسمی به‌درستی ثبت نمی‌شوند.

جالب اینجاست که در سال‌های اخیر، تقاضا برای راه‌حل‌های ذخیره ‌سازی غیرشبکه‌ای در ایران رشد محسوسی داشته است. واحدهای صنعتی، مجتمع‌های مسکونی، مزارع کشاورزی و حتی نهادهای دولتی به دنبال تامین ذخایر پشتیبان برای دوره‌های بحرانی بوده‌اند. این روند، به خودی خود، نشانه‌ای از تغییر ذهنیت جامعه نسبت به امنیت آبی است.

سدهای نیمه‌خالی و الگوی مصرف سنتی | دو ضربه همزمان به منابع آبی ایران

چالش زیرساخت ذخیره‌سازی

مدیریت بحران آب در ایران معمولاً حول دو محور بحث می‌شود: افزایش منابع (از طریق بارندگی، انتقال آب بین‌حوضه‌ای یا شیرین‌سازی) و کاهش مصرف. اما یک محور سوم وجود دارد که در سیاست‌گذاری‌های کلان کمتر به آن پرداخته می‌شود: بهبود زیرساخت نگهداری آب.

واقعیت این است که بخش قابل توجهی از اتلاف آب، نه در شبکه‌های توزیع کلان، بلکه در مرحله ذخیره‌سازی محلی و صنعتی اتفاق می‌افتد. مخازن فرسوده یا غیراستاندارد باعث تبخیر، آلودگی و هدررفت آب می‌شوند. انتخاب درست در این مرحله اهمیت زیادی دارد؛ بسیاری از متخصصان معتقدند بهترین مخازن آب پلاستیکی یا پلی اتیلن آن‌هایی هستند که علاوه بر مقاومت در برابر خوردگی و شرایط آب‌وهوایی ایران، از پوشش داخلی آنتی‌باکتریال و خاصیت هیدروفوب ضدجلبک برخوردار باشند. ویژگی‌هایی که برای ذخیره‌سازی آب آشامیدنی نه یک امتیاز، بلکه یک الزام بهداشتی است.

مخازن پلی‌اتیلن به دلیل مقاومت در برابر خوردگی، سبکی نسبی، و سازگاری با شرایط آب‌وهوایی متنوع ایران، در سال‌های اخیر جایگاه ویژه‌ای در صنعت ذخیره‌سازی پیدا کرده‌اند. اما انتخاب درست میان انواع مختلف این مخازن، نیاز به اطلاعات فنی دقیق دارد.

گرمای فزاینده و کاهش بارش | بحران آب ایران تازه شروع شده

پیش‌بینی‌های هواشناسی و مدل‌های اقلیمی یک روند نگران‌کننده را نشان می‌دهند: تابستان‌های ایران گرم‌تر و طولانی‌تر می‌شوند و دوره‌های خشکسالی شدیدتر و پرتکرارتر خواهند بود. این یعنی الگوهایی که امروز استثنا به نظر می‌رسند، در آینده ممکن است قاعده باشند.

در چنین چشم‌اندازی، راه‌حل‌های منفرد و کوتاه‌مدت کارایی چندانی ندارند. آنچه کشور به آن نیاز دارد، یک تغییر پارادایم در مدیریت آب است؛ از رویکرد واکنشی به رویکرد پیشگیرانه، از تمرکز صرف بر منابع به توجه جدی به ذخیره‌سازی و توزیع کارآمد.

یک مدیر ارشد در یک شرکت تولیدی که با کمبود آب دست‌وپنجه نرم کرده، تجربه‌اش را این‌طور روایت می‌کند: «وقتی سال گذشته با قطعی‌های مکرر آب صنعتی مواجه شدیم، تازه فهمیدیم که نداشتن ذخیره پشتیبان چقدر گران تمام می‌شود. هزینه راه‌اندازی سیستم ذخیره‌سازی مناسب، در مقایسه با خسارت توقف خط تولید، عدد بسیار کوچکی بود.»

راهکارهای عملی مقابله با بحران آب | از سیاست‌ گذاری تا انتخاب تجهیزات

در سطح کلان، نیاز به اقدامات بزرگ وجود دارد: بازنگری در سیاست‌های آبی، اصلاح الگوی کشاورزی، سرمایه‌گذاری در فناوری‌های نوین صرفه‌جویی در آب. اما در سطح خُرد یعنی در سطح خانوارها، کسب‌وکارها و واحدهای تولیدی، اقداماتی وجود دارند که هم‌اکنون قابل اجرا هستند.

یکی از این اقدامات، ارتقای استانداردهای ذخیره‌سازی آب است. مخازن مناسب، با مشخصات فنی درست و متناسب با حجم مصرف و شرایط محیطی، می‌توانند تفاوت معناداری در تاب‌آوری یک واحد مسکونی یا صنعتی در برابر قطعی‌های آب ایجاد کنند. این موضوع، به‌ویژه در مناطقی که زیرساخت شبکه آب فرسوده‌تر است یا در دوره‌های پیک تابستانی با کاهش فشار روبه‌رو می‌شود، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

جمع‌بندی | بحران آب، مسئولیت مشترک

بحران آب در ایران نه یک پدیده طبیعی محض است و نه یک مشکل صرفاً دولتی. ترکیبی از تغییرات اقلیمی، الگوهای نامناسب مصرف، و ضعف در زیرساخت‌های نگهداری، آن را به یک چالش چندوجهی تبدیل کرده که پاسخ درست به آن نیازمند مشارکت همه بازیگران است.

در این میان، شرکت‌هایی که در حوزه ذخیره‌سازی آب فعالیت می‌کنند، نقش پل‌سازی بین نیاز اجتماعی و راه‌حل فنی را دارند. تهران پلیمر یارا از جمله بازیگران این حوزه است که در تامین مخازن استاندارد برای بخش‌های مختلف صنعتی، کشاورزی و خانگی فعالیت دارد. در شرایطی که بحران آب از یک نگرانی محیط‌زیستی به یک واقعیت اقتصادی تبدیل شده، انتخاب تجهیزات ذخیره‌سازی مناسب دیگر یک تصمیم لوکس نیست؛ یک ضرورت است.