کشف یک ثروت عظیم در کشور/ ایران به ۱۱۷ میلیون تن کانسنگ طلا رسید

بررسی‌های تازه از وضعیت ذخایر طلای کشور نشان می‌دهد ایران با وجود برخورداری از منابع قابل‌توجه، همچنان بخش عمده استخراج خود را از کانسنگ‌های اکسیدی انجام می‌دهد؛ کانسنگ‌هایی که دسترسی به آن‌ها آسان‌تر است، اما عمر پایان‌پذیری کوتاه‌تری دارند. در مقابل، ذخایر سولفیدی با وجود ظرفیت بالاتر برای تداوم تولید، هنوز سهم محدودی در چرخه بهره‌برداری دارند.

کد خبر: ۲۱۴۱۳۹۸

۱۲ خرداد ۱۴۰۵

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از فارس، گزارش‌های تازه از وضعیت معادن طلای کشور نشان می‌دهد که فشار اصلی استخراج همچنان بر کانسنگ‌های اکسیدی متمرکز است؛ ذخایری که هرچند دسترسی به آن‌ها ساده‌تر است، اما به‌دلیل عمر محدود، زودتر به پایان می‌رسند و بیشترین سهم را در تخلیه ذخایر طلا دارند.

بررسی ذخایر کانسنگ‌های طلای کشور نشان می‌دهد استخراج طلا در ایران همچنان بر پایه کانسنگ‌های اکسیدی انجام می‌شود؛ منابعی که از نظر فرآوری و دسترسی، نسبت به سایر انواع کانسنگ مزیت بیشتری دارند، اما در مقایسه با ذخایر سولفیدی، ماندگاری کمتری دارند.

تمرکز استخراج بر کانسنگ‌های اکسیدی

بر اساس داده‌های منتشرشده، ذخیره باقی‌مانده کانسنگ اکسیدی کشور ۱۰۹.۹ میلیون تن برآورد شده و استخراج اسمی آن به ۹.۸۴ میلیون تن رسیده است. نکته قابل‌توجه، روند افزایشی استخراج واقعی در سه سال اخیر است؛ به‌گونه‌ای که این عدد از ۵.۹۹ میلیون تن در سال ۱۴۰۰ به ۶.۷۵ میلیون تن در سال ۱۴۰۱ و سپس به ۷.۳۰ میلیون تن در سال ۱۴۰۲ افزایش یافته است.

میانگین استخراج این بخش ۶.۶۸ میلیون تن اعلام شده و شاخص عمر پایان‌پذیری کانسنگ‌های اکسیدی ۱۶.۴۵ سال برآورد شده است. همچنین ضریب بهره‌برداری از معادن اکسیدی ۶۷.۸۸ درصد گزارش شده که نشان می‌دهد میزان فشار بر این ذخایر بالاست و بخش زیادی از ظرفیت آن‌ها در حال مصرف شدن است.

ظرفیت بالای ذخایر سولفیدی، اما بهره‌برداری محدود

در مقابل، در بخش کانسنگ طلای سولفیدی، ذخیره باقی‌مانده ۱۱۷.۴۲ میلیون تن اعلام شده و استخراج اسمی این بخش ۵.۴۸ میلیون تن بوده است. استخراج واقعی سولفیدی‌ها نیز در سال ۱۴۰۰ برابر با ۱.۲۱ میلیون تن، در سال ۱۴۰۱ معادل ۱.۳۹ میلیون تن و در سال ۱۴۰۲ برابر با ۱.۶۳ میلیون تن ثبت شده است؛ رقمی که میانگین ۱.۴۱ میلیون تن را نشان می‌دهد.

بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی مرکز پژوهش‌های مجلس، شاخص عمر پایان‌پذیری کانسنگ‌های سولفیدی ۸۳.۲۷ سال محاسبه شده است؛ عددی که از ظرفیت بلندمدت این منابع برای پشتیبانی از تولید آینده حکایت دارد. با این حال، ضریب بهره‌برداری از معادن سولفیدی ۲۵.۷۲ درصد اعلام شده که نشان می‌دهد بخش بزرگی از این ظرفیت هنوز وارد مدار تولید نشده است.

وضعیت محتوا‌ی طلای کانسنگ‌ها

در بخش محتوای طلا، یعنی فلز موجود در کانسنگ‌های اکسیدی و سولفیدی، ذخیره باقی‌مانده ۲۶۹ تن و استخراج اسمی ۲۰.۱۸ تن گزارش شده است. استخراج واقعی طلا نیز در سال ۱۴۰۰ برابر ۱۲ تن، در سال ۱۴۰۱ معادل ۱۳.۵۷ تن و در سال ۱۴۰۲ برابر ۱۳.۵۴ تن ثبت شده است.

در همین بخش، شاخص عمر پایان‌پذیری ۲۰.۸۶ سال و ضریب بهره‌برداری ۶۷.۰۹ درصد عنوان شده است. این ترکیب نشان می‌دهد که طلا در ایران با وجود سطح بالای برداشت، در مسیر تخلیه منابع قرار گرفته و ذخایر آسان‌دسترس در حال کاهش هستند.

چرا ذخایر طلا در حال تخلیه‌اند؟

در توضیح این روند، «عدم توسعه اکتشاف» به‌عنوان مهم‌ترین عامل مطرح شده و رعایت الزامات و محدودیت‌های زیست‌محیطی نیز از دلایل اصلی آن عنوان شده است.

همچنین در متن داده‌ها آمده که بخشی از اطلاعات مربوط به ذخایر و استخراج طلا ممکن است به دلیل ثبت‌نشدن دقیق محصولات جانبی معادن در آمار رسمی، به‌طور کامل منعکس نشده باشد. با این حال، روند کلی نشان می‌دهد فشار اصلی استخراج بر کانسنگ‌های اکسیدی وارد شده است؛ موضوعی که با توجه به توسعه فرآوری طلا در کشور بر پایه همین نوع کانسنگ، قابل تأمل است.

ضرورت حرکت به سمت ذخایر سولفیدی

در چنین شرایطی، عبور از کانسنگ‌های آسان‌تر و حرکت به سمت فعال‌سازی ذخایر سولفیدی که عمر بیشتری دارند، به‌عنوان یک ضرورت سیاستی و صنعتی مطرح می‌شود. کارشناسان معتقدند اگر اکتشافات جدید و سرمایه‌گذاری در فرآوری کانسنگ‌های سخت‌تر افزایش نیابد، کشور در سال‌های آینده با محدودیت بیشتری در تأمین پایدار طلا روبه‌رو خواهد شد.