پشت پرده زندگی در اعماق دریا / چرا زیردریایی‌ها «خدمت خاموش» نام گرفته‌اند؟

توانایی حرکت مخفیانه و انجام مأموریت‌های حساس، زیردریایی‌ها را به یکی از مرموزترین و تأثیرگذارترین سلاح‌های نظامی جهان تبدیل کرده است.

کد خبر: ۲۱۴۲۹۰۹

۲۰ خرداد ۱۴۰۵

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از گجت نیوز، ناوگان زیردریایی در سراسر جهان نقش حیاتی در امنیت ملی و استراتژی‌های دفاعی ایفا می‌کند. این ماشین‌های جنگی به دلیل توانایی‌شان در ناپدید شدن در اعماق اقیانوس، از اهمیت بالایی برخوردارند و نیروی دریایی آمریکا حتی شاخه زیردریایی خود را خدمت خاموش می‌نامد.

زندگی و فناوری زیردریایی در این محفظه‌های فلزی غوطه‌ور، پر از نکات کمتر شنیده‌شده است. در ادامه به بررسی پنج حقیقت جالب و کاربردی درباره زیردریایی‌ها می‌پردازیم.

زیردریایی‌ها با آب‌باله‌ها (هیدروپلن) در آب پرواز می‌کنند!

زیردریایی‌ها با تنظیم میزان آب در مخازن تعادل، غوطه‌وری خود را تغییر می‌دهند. اما برای تغییر عمق حرکت، از آب‌باله‌ها (هیدروپلن) استفاده می‌کنند؛ سطوحی شبیه بال هواپیما که در جلو و عقب زیردریایی قرار دارند.

این آب‌باله‌ها درست مانند بالک‌های هواپیما عمل می‌کنند و کنترل عمق و زاویه حرکت زیردریایی را بر عهده دارند. کارایی آن‌ها به سرعت زیردریایی بستگی دارد و در مدل‌های جدید، فناوری پرواز با سیم (fly-by-wire) کنترل را آسان‌تر کرده و نیاز به خدمه کمتری دارد.

زیردریایی‌ها بدون مشاهده بیرون، موقعیت دقیق خود را می‌دانند

جی‌ پی‌ اس (GPS) در زیر آب کار نمی‌کند و زیردریایی‌ها نمی‌توانند از ناوبری با ستارگان بهره ببرند. آن‌ها برای تعیین موقعیت خود از سامانه‌های ناوبری اینرسیایی (INS) استفاده می‌کنند که با ژیروسکوپ و شتاب‌سنج، مسافت و جهت حرکت را تخمین می‌زنند و هر ۱۵۰ ساعت نیاز به کالیبراسیون دارند.

برای «دیدن» محیط اطراف، زیردریایی‌ها از حسگرهای پیشرفته سونار فعال و غیرفعال استفاده می‌کنند. سونار فعال با ارسال پینگ صوتی خطر شناسایی را دارد، بنابراین سونار غیرفعال که تنها به صداها گوش می‌دهد، ترجیح داده می‌شود تا ناشناس بمانند.

محدودیت غذایی، برد اغلب زیردریایی‌های هسته‌ای را تعیین می‌کند

برخلاف زیردریایی‌های دیزل-الکتریک، زیردریایی‌های هسته‌ای ایالات متحده از نظر سوخت محدودیت چندانی ندارند؛ نیروگاه آن‌ها برای دهه‌ها بدون سوخت‌گیری کار می‌کند و آب آشامیدنی نیز نامحدود تولید می‌شود. در نتیجه، اصلی‌ترین عامل محدودکننده برد یک زیردریایی هسته‌ای، غذا است.

خدمه روزانه سه وعده غذا نیاز دارند و آشپزها در آشپزخانه‌ای کوچک (گالی)، چهار وعده شامل شام نیمه‌شب را آماده می‌کنند. ذخیره مواد غذایی معمولاً برای یک گشت ۷۷ روزه کافی است، اما در مأموریت‌های طولانی‌تر، عملیات تأمین عمودی (VERTREP) با هلیکوپترها و هواپیماها برای ارسال تدارکات تازه انجام می‌شود.

خدمه زیردریایی‌ها مفهوم شب و روز را از دست می‌دهند

خدمه زیردریایی‌ها در زیر آب، برای هفته‌ها و حتی ماه‌ها از دیدن خورشید و هوای تازه محروم‌اند، در نتیجه مفهوم شب و روز برای آن‌ها از بین می‌رود. آن‌ها اغلب از یک برنامه کاری ۱۸ ساعته پیروی می‌کنند: شش ساعت نگهبانی، شش ساعت وظایف دیگر و شش ساعت استراحت.

اما در عمل، وظایف می‌توانند طولانی‌تر شوند و خواب کم را به همراه داشته باشند. فقدان نشانه‌های بصری از بیرون، تغییرات منطقه زمانی در طول سفر و برنامه فشرده، ساعت بیولوژیکی بدن خدمه را کاملا مختل می‌کند.

زیردریایی‌های گمشده در «گشت‌زنی ابدی» هستند

خدمت نظامی برای زیردریایی‌ها بسیار پرخطر است. نیروی دریایی آمریکا تنها در جنگ جهانی دوم ۵۲ زیردریایی را از دست داد که بالاترین نرخ تلفات را در میان نیروهای مسلح آمریکا به خود اختصاص داد.

در مجموع، ۶۵ زیردریایی نیروی دریایی آمریکا، به دلیل حوادث «در گشت‌زنی ابدی»محسوب می‌شوند؛ اصطلاحی نظامی برای زیردریایی‌هایی که از مأموریت خود بازنگشته‌اند.

این اصطلاح برای تمامی زیردریایی‌های گمشده به کار می‌رود، چه لاشه آن‌ها پیدا شده باشد و چه خیر. حتی با گذشت سال‌ها، نیروی دریایی هر سال در شب کریسمس به این کشتی‌های از دست رفته سلام می‌فرستد تا یادشان زنده بماند.