طول عمر استاندارد گیربکس اتوماتیک چند کیلومتر است؟

گیربکس‌های اتوماتیک، برخلاف سادگی کاربری‌ که تنها بر پایه دو یا چند حالت حرکتی مانند D، R و P بنا شده است، از پیچیده‌ترین و دقیق‌ترین مهندسی‌های مکانیکی و الکترونیکی در صنعت خودرو بهره می‌برند. این سیستم‌ها به‌طور مداوم در حال مدیریت جریان گشتاور از پیشرانه به چرخ‌ها هستند تا تعادلی میان بهره‌وری سوخت و شتاب خودرو ایجاد کنند.

کد خبر: ۲۱۴۳۹۷۴

۲۵ خرداد ۱۴۰۵

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از گجت نیوز، با افزایش چشمگیر خودروهای مجهز به گیربکس اتوماتیک در بازار ایران، دغدغه مالکان درباره عمر مفید این جعبه‌دنده‌ها پررنگ‌تر شده است.

گیربکس اتوماتیک برخلاف آنچه در ظاهر دیده می‌شود، یکی از پیچیده‌ترین بخش‌های فنی خودرو است که آسایش رانندگی را فراهم می‌کند اما در صورت بروز خرابی، به تعمیراتی تخصصی و پرهزینه نیاز دارد. این قطعه نیز مانند سایر اجزای مکانیکی، عمر محدودی دارد و دیر یا زود دچار استهلاک می‌شود؛ هرچند ممکن است تا مدت‌ها پس از تعویض بسیاری از قطعات دیگر خودرو همچنان کار کند.

با افزایش استفاده از خودروهای مجهز به گیربکس اتوماتیک در کشور، آگاهی از میزان دوام و طول عمر این بخش حیاتی بیش از گذشته اهمیت پیدا کرده است. شناخت این موضوع می‌تواند به مالکان کمک کند تا با نگهداری درست، زمان بروز خرابی‌های جدی را به تعویق بیندازند و هزینه‌های تعمیر را کاهش دهند.

عوامل تعیین‌کننده طول عمر گیربکس اتوماتیک

طبق تحلیل‌های فنی، در صورت رعایت دقیق پروتکل‌های نگهداری و استفاده اصولی، یک گیربکس اتوماتیک می‌تواند مسافتی فراتر از ۱۵۰ هزار کیلومتر را بدون نیاز به هیچ‌گونه تعمیرات اساسی یا بازسازی پشت سر بگذارد. برآوردها نشان می‌دهد که میانگین عمر مفید جعبه‌دنده‌های اتوماتیک در شرایط کاری استاندارد و محیط‌های غیرتنش‌زا، بازه‌ای بین ۲۴۰ تا ۳۲۰ هزار کیلومتر است.

با این حال، باید توجه داشت که این اعداد تنها یک میانگین آماری هستند و پایداری عملکردی سیستم به شدت تحت تأثیر سه متغیر کلیدی قرار دارد که می‌تواند این عمر را به شکل چشمگیری افزایش دهد و یا حتی آن را به کمتر از نصف کاهش دهد.

نقش نوع گیربکس در دوام و استهلاک

نخستین عامل تعیین‌کننده برای عمر گیربکس اتوماتیک، معماری آن است. تا به امروز رایج‌ترین و در عین حال قابل‌اعتمادترین نوع، گیربکس اتوماتیک سنتی یا همان AT با چرخ‌دنده‌های سیاره‌ای و مبدل گشتاور است. این سیستم به دلیل استفاده از سیال هیدرولیک برای انتقال قدرت و وجود مجموعه‌ای از چرخ‌دنده‌های خورشیدی و سیاره‌ای، در برابر استهلاک‌های ناشی از تغییر گشتاور مقاومت بالایی دارد.

در سوی دیگر، گیربکس‌های ضریب‌متغیر یا CVT قرار دارند که فاقد چرخ‌دنده به معنای متداول هستند و از سیستم پولی و تسمه فولادی یا زنجیر استفاده می‌کنند. این سیستم‌ها به دلیل حساسیت بالا به تنش‌های کششی و لغزش‌ها بین تسمه و پولی، عمری به‌مراتب کوتاه‌تر دارند.

به طور میانگین، گیربکس‌های CVT عمری در حدود نصف گیربکس‌های اتوماتیک معمولی دارند و این تفاوت به دلیل بازه‌های فشرده‌تر تعویض روغن، حدود ۴۸ تا ۶۴ هزار کیلومتر در مقایسه با بازه ۹۶ هزار کیلومتر و بالاتر برای گیربکس‌های اتوماتیک معمولی، به خوبی مشهود است.

همچنین گیربکس‌های دوکلاچه یا DCT که در خودروهای مدرن برای تعویض دنده سریع استفاده می‌شوند، در ترافیک‌های شهری و شرایطی که نیاز به توقف و حرکت مکرر است، به دلیل اصطکاک کلاچ‌ها گرمای بیشتری تولید کرده و در نتیجه عمر مفید آن‌ها تابع کیفیت سیستم خنک‌کننده و نوع کلاچ خشک یا تر است.

اهمیت سرویس‌های دوره‌ای و کیفیت روغن گیربکس

عامل دوم، نظم و وسواس در اجرای برنامه سرویس‌های دوره‌ای است. صرف‌نظر از نوع گیربکس، پایدارترین سیستم‌ها آن‌هایی هستند که به بهترین شکل نگهداری می‌شوند. بسیاری از خودروسازان امروزی در تلاش برای کاهش هزینه‌های مالکیت، شعار «روغن مادام‌العمر» را مطرح کرده و محفظه گیربکس را به‌صورت مهروموم شده می‌سازند. اما از نظر متخصصان تعمیرات گیربکس، هیچ سیال روان‌کاری تا ابد خاصیت ویسکوزیته و افزودنی‌های ضدسایش خود را حفظ نمی‌کند.

با گذشت زمان و بالا رفتن دما، روغن گیربکس دچار اکسیداسیون شده و ذرات ناشی از سایش کلاچ‌ها و چرخ‌دنده‌ها در آن معلق می‌ماند که می‌تواند مانند یک ساینده عمل کند و مجاری باریک هیدرولیکی یا سولنوئیدها را مسدود نماید. بنابراین، نادیده گرفتن این سرویس‌ها به بهانه مهروموم بودن گیربکس، یکی از بزرگترین خطاهای کاربران است.

نقش رفتار راننده در پنهان یا آشکار شدن خرابی

عامل سوم دخیل در عمر گیربکس اتوماتیک و شاید حیاتی‌ترین آن رفتار راننده است. برخلاف گیربکس‌های دستی که خرابی ناشی از خطای راننده، مانند نیم‌کلاچ کردن‌های مکرر یا تعویض دنده اشتباه، بلافاصله با صدای ناهنجار یا بوی سوختگی حس می‌شود، در گیربکس‌های اتوماتیک به دلیل وجود سیستم کنترل الکترونیکی یا TCU، بسیاری از تنش‌ها توسط سیستم مدیریت می‌شوند تا در لحظه آسیبی به موتور وارد نشود.

اما این موضوع باعث می‌شود علائم استهلاک تا زمان رسیدن به مرحله فروپاشی قطعات، پنهان بماند. راننده‌ای که به‌طور مداوم از ترمز پارک استفاده نمی‌کند و وزن خودرو را بر روی پین کوچک پارک می‌اندازد، یا پیش از توقف کامل خودرو، دنده را از حرکت رو به جلو به عقب تغییر می‌دهد، در حال تحمیل فشار خردکننده به دندانه‌های چرخ‌دنده است.

سازوکار داخلی گیربکس و تأثیر فشار و گرما

باید دانست که گیربکس‌های اتوماتیک سنتی از مبدل گشتاور به جای کلاچ در گیربکس‌های دستی استفاده می‌کنند. مبدل گشتاور از طریق روغن، قدرت موتور را به گیربکس منتقل می‌کند و در این میان، انرژی زیادی به صورت گرما تلف می‌شود. اگر خنک‌کننده گیربکس به درستی عمل نکند، دمای روغن به شدت افزایش یافته و روغن ویژگی‌های روان‌کاری خود را از دست می‌دهد.

این امر منجر به تماس مستقیم فلز با فلز در چرخ‌دنده‌های سیاره‌ای می‌شود. عواملی همچون رانندگی پرفشار، بکسل کردن بیش از حداکثر توان اعلامی کارخانه و درجا کار کردن طولانی‌مدت در ترافیک گرم، فشار مضاعفی به سیستم وارد می‌کند.

این فشار در ابتدا منجر به ایجاد صدای سایش یا زوزه می‌شود. اگر در این مرحله به صداها توجه نشود، مرحله بعد نشت روغن است که اغلب از کاسه‌نمدها یا اتصالات لوله‌های خنک‌کننده رخ می‌دهد. کاهش سطح روغن به معنای کاهش فشار هیدرولیک است که باعث می‌شود کلاچ‌ها به‌درستی درگیر نشوند و در نتیجه دچار لغزش شده و بسوزند.

هشدارها و ضرورت توجه به کدهای خطا

در خودروهای مدرن، چون گیربکس توسط رایانه کنترل می‌شود، هرگونه ناهنجاری در فشار هیدرولیک یا سرعت چرخش شفت‌ها توسط سنسورها شناسایی شده و چراغ چک یا هشدارهای اختصاصی گیربکس روی صفحه کیلومتر ظاهر می‌شود. این چراغ‌ها نباید نادیده گرفته شوند، زیرا در بسیاری از مواقع نشان‌دهنده شروع خرابی در یک قطعه کوچک، مثل یک حسگر سرعت یا شیر برقی است که در صورت بی‌توجهی، می‌تواند منجر به سوختن کل مجموعه کلاچ‌ها و گیرپاژ کردن گیربکس شود.

راهکارهای افزایش طول عمر گیربکس اتوماتیک

برای افزایش طول عمر گیربکس اتوماتیک نکات تخصصی متعددی توصیه می‌شود. علاوه بر سرویس‌های دوره‌ای، استفاده از رادیاتور خنک‌کننده گیربکس کمکی در خودروهایی که در مناطق گرمسیر استفاده می‌شوند، می‌تواند دمای کاری را ۱۰ تا ۲۰ درجه کاهش داده و عمر روغن را دوبرابر کند.

هنگام توقف در ترافیک‌های طولانی، اگر برای چند دقیقه متوقف هستید، خلاص کردن دنده به حالت N می‌تواند فشار را از روی مبدل گشتاور و سیستم تعویض دنده بردارد. همچنین هنگام شروع حرکت در هوای سرد، توصیه می‌شود تا چند دقیقه اول با دور موتور پایین رانندگی کنید تا روغن گیربکس که در هوای سرد ویسکوزیته بالاتری دارد، به دمای عملیاتی رسیده و بتواند به تمام نقاط چرخ‌دنده‌ها نفوذ کند.

تأثیر تیونینگ و فشار خارج از طراحی کارخانه

در نهایت، هر گیربکسی برای تحمل گشتاور مشخصی طراحی شده است؛ لذا تقویت غیرمجاز موتور یا تیونینگ بدون ارتقای گیربکس، سریع‌ترین راه برای از بین بردن این قطعه حیاتی است، چرا که گیربکس‌ها در اکثر مواقع محدودیت‌های طراحی مهندسی دارند و فشار گشتاور بالاتر از حد توان آن‌ها، باعث تغییر شکل دندانه‌ها و خرابی‌های فاجعه‌بار داخلی می‌شود.