بزرگ‌ترین پشیمانی نیمی از زنان جهان؛ وقتی عشق به حسرت تبدیل می‌شود

نتایج یک پژوهش نشان می‌دهد حسرت‌های عاطفی، به‌ویژه درباره فرصت‌های از دست‌رفته در عشق، یکی از رایج‌ترین پشیمانی‌های زندگی در میان زنان است.

کد خبر: ۲۱۴۶۵۶۵

۰۵ تير ۱۴۰۵

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از فرارو، گاهی سال‌ها از یک رابطه یا یک فرصت عاطفی می‌گذرد، اما خاطره آن همچنان در ذهن باقی می‌ماند؛ پژوهشگران معتقدند این نوع حسرت نه‌تنها رایج است، بلکه می‌تواند چیز‌های مهمی درباره تصمیم‌ها و انتخاب‌های انسانی به ما بگوید.

برخلاف تصور رایج، گذر زمان همیشه همه حسرت‌ها را از بین نمی‌برد؛ بعضی احساس‌ها در گوشه‌ای از ذهن باقی می‌مانند و گاهی با شنیدن یک آهنگ قدیمی یا پیدا کردن عکسی فراموش‌شده دوباره زنده می‌شوند.

پژوهشی که در سال ۲۰۱۱ توسط محققان دانشگاه نورث‌وسترن و دانشگاه ایلینوی در اربانا–شمپین انجام شد، تلاش کرد به این سؤال پاسخ دهد که بزرگ‌ترین حسرت انسان‌ها در زندگی چیست. در این مطالعه، ۳۷۰ بزرگسال آمریکایی بین ۱۹ تا ۱۰۳ سال مورد بررسی قرار گرفتند و نتیجه‌ای جالب به دست آمد: برای بخش بزرگی از زنان، بزرگ‌ترین پشیمانی زندگی به روابط عاطفی مربوط می‌شد.

حسرت عاطفی؛ رایج‌ترین پشیمانی در میان زنان

نتایج نشان داد که پشیمانی‌های مرتبط با روابط عاطفی در صدر فهرست قرار دارند؛ به‌ویژه در میان زنان. حدود ۴۴ درصد زنان شرکت‌کننده اعلام کردند که بزرگ‌ترین حسرت زندگی‌شان به عشق یا رابطه‌ای مربوط می‌شود که به نتیجه نرسیده یا از دست رفته است. در مقابل، تنها ۱۹ درصد مردان چنین پاسخی داده بودند.

همچنین پژوهش نشان داد افرادی که در زمان انجام مطالعه مجرد بودند، بیش از کسانی که وارد روابط پایدار و متعهدانه جدید شده بودند، به شکست‌ها و تجربه‌های عاطفی گذشته فکر می‌کردند و بیشتر درگیر مرور خاطرات قدیمی بودند. موضوع اصلی این حسرت‌ها نیز تقریباً در همه روایت‌ها مشابه بود: «همان کسی که از دست رفت.»

نیل جی. روز، روان‌شناس و استاد مدرسه مدیریت کلاگ در دانشگاه نورث‌وسترن و از پژوهشگران این مطالعه، توضیح داده بود که بسیاری از افراد از عشق‌های دوران دبیرستان یا کسانی صحبت می‌کردند که زمانی در زندگی‌شان حضور داشتند، اما به دلایل مختلف رابطه ادامه پیدا نکرد.

پشیمانی از انجام دادن یا انجام ندادن؟

یکی از یافته‌های قابل‌توجه این بود که افراد تقریباً به یک اندازه از دو نوع تصمیم احساس حسرت داشتند: از یک سو کسانی که کاری انجام داده بودند و بعد آرزو می‌کردند کاش آن تصمیم را نمی‌گرفتند و از سوی دیگر کسانی که اقدامی نکرده بودند و بعد‌ها با خود می‌گفتند: «کاش تلاش می‌کردم.».

اما تفاوت مهمی وجود داشت. احساس پشیمانی در کسانی که باور داشتند برای حفظ رابطه یا دنبال کردن فرد مورد علاقه‌شان تلاش کافی نکرده‌اند، ماندگارتر بود. این افراد معمولاً سال‌های بیشتری با حسرت زندگی می‌کردند.

به گفته پژوهشگران، حسرت‌های قدیمی بیشتر به «فرصت‌های ازدست‌رفته» مربوط می‌شوند؛ چیز‌هایی که فرد احساس می‌کند می‌توانست انجام دهد، اما انجام نداده است. در مقابل، پشیمانی‌های تازه‌تر معمولاً به تصمیم‌ها و اقدام‌هایی مربوط می‌شوند که فرد آرزو می‌کند کاش آنها را پس می‌گرفت.

آیا حسرت همیشه احساسی منفی است؟

اگرچه پشیمانی تجربه‌ای ناخوشایند به نظر می‌رسد، اما روان‌شناسان معتقدند این احساس همیشه مخرب نیست. به گفته دکتر روز، پشیمانی در بسیاری از مواقع می‌تواند کارکردی مفید داشته باشد؛ زیرا به افراد کمک می‌کند از گذشته درس بگیرند و در آینده انتخاب‌های متفاوتی انجام دهند.

از نگاه او، سالم‌ترین شیوه مواجهه با حسرت این نیست که آن را سرکوب کنیم یا وانمود کنیم وجود ندارد. بلکه بهتر است فرد احساسش را بپذیرد، آن را تجربه کند، اما برای مدت طولانی در آن باقی نماند و سپس از آن به‌عنوان نیرویی برای تغییر و رشد استفاده کند.

به بیان دیگر، هر رابطه، حتی اگر به سرانجام نرسیده باشد می‌تواند تجربه‌ای برای شناخت بهتر خود، نیاز‌ها و الگو‌های عاطفی باشد.

«کسی که از دست رفت»؛ پایان راه یا بخشی از مسیر؟

فرهنگ عامه اغلب از مفهوم «آن کسی که از دست رفت» تصویری رؤیایی می‌سازد؛ انگار فردی بوده که اگر می‌ماند، همه چیز کامل می‌شد. اما واقعیت روابط انسانی پیچیده‌تر از این تصور است.

گاهی چیزی که از دست می‌رود، الزاماً بهترین گزینه زندگی نبوده؛ بلکه فرصتی بوده که در آن مقطع به نتیجه نرسیده است. بسیاری از افراد بعد از گذشت زمان و تجربه روابط جدید متوجه می‌شوند که تصویر ذهنی‌شان از گذشته، با واقعیت تفاوت داشته است.

از سوی دیگر، امید به تجربه‌های جدید عاطفی بخش مهمی از عبور از حسرت محسوب می‌شود. باور به اینکه آینده هنوز می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای داشته باشد، برای بسیاری از افراد کمک‌کننده است. در بخش دیگری از متن، به نظرسنجی مؤسسه YouGov اشاره شده بود که طبق آن، حدود ۶۰ درصد آمریکایی‌ها به وجود «نیمه گمشده» یا شریک عاطفی ایده‌آل باور دارند.

صرف‌نظر از اینکه فرد به چنین مفهومی اعتقاد داشته باشد یا نه، پیام اصلی پژوهش روشن است: حسرت عاطفی تجربه‌ای بسیار انسانی است؛ اما قرار نیست مقصد نهایی زندگی باشد. گذشته می‌تواند چیزی به ما یاد بدهد، اما آینده همچنان فضایی برای انتخاب‌های تازه باقی می‌گذارد.