گزارش آتلانتیک درباره توافق لبنان/ نقطه تلاقی دیپلماسی ونس و روبیو در قبال ایران

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا چند ماه است که روی توافقی دوجانبه میان اسرائیل و دولت لبنان برای مهار حزب‌الله لبنان و خارج کردن نظامیان اشغالگر در جنوب لبنان کار می‌کند. اما جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا که هدایت مذاکرات پایان جنگ با ایران را بر عهده داشته است، عملا با توافق جدید آمریکا و ایران نقش تعیین‌کننده‌ای به تهران در آینده لبنان داد.

کد خبر: ۲۱۴۷۳۴۰

۰۸ تير ۱۴۰۵

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از ایسنا، نشریه آتلانتیک در گزارشی با مقایسه راهبرد روبیو و ونس در دیپلماسی نوشت: اکنون به نظر می‌رسد آمریکا در دو مسیر مجزا مذاکره می‌کند که از سوی دو مرد با مسیر‌ها و جهان‌بینی‌های مجزا هدایت می‌شود. رویکرد روبیو جهانی‌سازی است، رویه‌های مرسوم‌تری را دنبال می‌کند و بر مذاکرات بین دولت‌ها تاکید دارد. ونس که پیش از جنگ علیه ایران به طور غیرعلنی درباره آن ابراز نگرانی کرده بود، رویکردی ستیزه‌جویانه‌تر و معامله‌گرانه دارد. این دو نماینده ویژه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا همچنین نامزد‌های بالقوه برای جانشینی او در انتخابات ریاست‌جمهوری آتی هستند.

رقابت دیپلماتیک ونس و روبیو برای حل کردن مسئله‌ای است که چندین دهه تلاش آمریکا برای برقراری صلح را با شکست مواجه کرده است. اگرچه آن دو هماهنگی نزدیکی باهم دارند، اما دیدگاه‌هایی به نظر متناقض درباره جایگاه لبنان در این معادله صلح ارائه کرده‌اند. تلاش‌های مشترک آنها نه‌تنها تعیین‌کننده اوضاع لبنان، بلکه مؤید این خواهد بود که آیا جنگ میان حزب‌الله لبنان و اسرائیل توافق آمریکا با ایران را نابود خواهد کرد یا نه. طبق یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا، طرفین جنگ و متحدانشان ملزم به توقف درگیری‌ها در تمامی جبهه‌ها، از جمله در لبنان هستند.

در این مطلب ادعا شده است که تلاش‌های ونس در مذاکرات با ایران بر محدود کردن حمایت ادعایی تهران از حزب‌الله در ازای دریافت امتیازات مالی است و در همین حال، روبیو در مذاکرات صلح لبنان تلاش می‌کند دولت تحت فشار این کشور را تقویت کند و به اسرائیل تضمین‌های لازم را جهت خروج از لبنان بدهد.

رسانه آمریکایی در ادامه آورده است: تلاش‌های روبیو پیشرفت‌هایی داشته است. وزرای امور خارجه لبنان و اسرائیل پس از چهار روز مذاکره به چارچوبی برای یک توافق دست پیدا کردند که در وزارت امور خارجه آمریکا امضا شد. این چارچوب شامل روندی مشخص برای تقویت دولت لبنان و خلع سلاح حزب‌الله، ۱۰۰ میلیون دلار کمک‌های بشردوستانه و کمک بیشتر به ارتش لبنان است. روبیو تاکید کرد که دشواری کار‌های پیش رو را دست‌کم نمی‌گیرد.

در مقابل، ونس با رویکردی معامله‌گرایانه‌تر به دنبال پایان جنگی است که ترامپ نیز بسیار مشتاق پایان آن است. همچنین به نظر می‌رسد که او حاضر است اسرائیل را برای پذیرفتن هر نتیجه‌ای از مذاکرات با ایران تحت فشار قرار دهد و به صراحت گفته است که انتظار دارد اسرائیل تبعیت کند و از انتقاد از آمریکا بپرهیزد.

آتلانتیک با اشاره به متغیر‌هایی که ممکن است یک روند دیپلماتیک با ایران برای دستیابی به توافق نهایی پایان جنگ را به خطر بیندازد، از جمله خودداری اسرائیل برای خروج نیروهایش از جنوب لبنان و تداوم حملات آن به لبنان نوشت: دولت ترامپ معتقد است که رویارویی نظامی و اقتصادی با ایران شرایط را برای صلحی پایدار در لبنان فراهم کرده است و تاکید دارد که رویکرد ونس و روبیو کاملا هماهنگ و در چارچوب جبهه‌ای واحد به رهبری ترامپ است. اما سوابق تاریخی نشان‌دهنده ملاحظاتی پیچیده است که بر روند صلح در این منطقه اثرگذارند. توافق صلح لبنان در سال ۱۹۸۲ که با تلاش جورج شولتز، وزیر امور خارجه وقت آمریکا به امضا رسید، طی یک سال فروپاشید و منطقه را دچار هرج و مرج کرد. کارشناس‌ها نسبت به پیچیدگی لبنان و تاثیر عوامل اساسی اشاره می‌کنند که ممکن است تمامی طرفین را متضرر کند.

پس از آن که ایران در پاسخ به حملات متجاوزانه اسرائیل به لبنان با نقض آتش‌بس میان ایران و آمریکا، اراضی اشغالی را هدف حملات موشکی قرار داد، تیم مذاکره‌کننده آمریکا به این نتیجه رسید که بدون پرداختن به مناقشه حزب‌الله و اسرائیل، هیچ توافقی با ایران ممکن نیست. در مقابل، روبیو اصرار دارد که مسئله روابط اسرائیل و لبنان باید به طور جداگانه و با دولت مستقل لبنان حل‌وفصل شود و مذاکره با ایران در این زمینه منجر به تقویت نقش تهران در این زمینه می‌شود.

در همین راستا، آتلانیتک نوشته کارشناسان معتقدند توافقی گسترده میان ایران و آمریکا در عمل، اهرم فشاری به دست تهران می‌دهد، چراکه در این صورت ایران می‌داند آمریکا برای جلب موافقت اسرائیل و لبنان با توافق نهایی، به همکاری آن نیاز دارد.