ایران و روسیه برای تدوین استانداردهای خودروهای برقی و هوشمند همکاری می‌کنند

ایران و روسیه طی یک همکاری مشترک، استانداردهای نسل جدید خودرو شامل خودروهای برقی، سامانه‌های ADAS و امنیت سایبری را تدوین می‌کنند؛ توافقی که فعلاً در مرحله طراحی نقشه راه است و هنوز الزام اجرایی ندارد.

کد خبر: ۲۱۵۱۵۷۰

۲۷ تير ۱۴۰۵

به گزارش اقتصادآنلاین، ایران و روسیه در قالب یک همکاری مشترک، تدوین استانداردهای مرتبط با خودروهای برقی، سامانه‌های کمک‌راننده پیشرفته (ADAS)، خودروهای متصل و امنیت سایبری را در دستور کار قرار داده‌اند. هرچند این توافق از منظر سیاست‌گذاری می‌تواند گامی مثبت در مسیر توسعه فناوری‌های نوین خودرو باشد، اما تحقق آن در صنعت خودروی کشور همچنان با چالش‌ها و ابهاماتی همراه است.

آغاز همکاری برای تدوین استانداردهای نسل جدید خودرو

بر اساس توافق میان سازمان ملی استاندارد ایران و آژانس فدرال تنظیم مقررات فنی و اندازه‌شناسی روسیه، دو طرف قرار است طی دو ماه آینده نقشه راهی مشترک برای تدوین استانداردهای مربوط به خودروهای برقی، سامانه‌های کمک‌راننده، امنیت سایبری و خودروهای متصل تهیه کنند. با این حال، این همکاری در مرحله فعلی صرفاً به طراحی چارچوب‌های استانداردسازی محدود است و هنوز به معنای اجرای الزامات جدید در صنعت خودرو یا اعمال مقررات اجرایی نیست.

سامانه‌های ADAS چه نقشی در ایمنی خودرو دارند؟

یکی از محورهای اصلی این توافق، استانداردسازی سامانه‌های کمک‌راننده پیشرفته یا ADAS است. این فناوری‌ها با بهره‌گیری از دوربین، رادار، حسگرها و سامانه‌های پردازش هوشمند، به افزایش ایمنی خودرو و کاهش احتمال تصادفات کمک می‌کنند. امکاناتی مانند ترمز اضطراری خودکار، هشدار خروج از خط، حفظ خودرو بین خطوط، کروز کنترل تطبیقی، تشخیص عابر پیاده و پایش نقاط کور از جمله قابلیت‌های این سامانه‌ها به شمار می‌روند. در بسیاری از کشورهای پیشرفته، استفاده از این فناوری‌ها به بخشی از الزامات ایمنی خودرو تبدیل شده است.

وضعیت صنعت خودرو ایران در زمینه فناوری‌های نوین

اگرچه برخی خودروهای وارداتی و تعدادی از محصولات مونتاژی در سال‌های اخیر به بخشی از سامانه‌های کمک‌راننده مجهز شده‌اند، اما بخش عمده خودروهای تولید داخل همچنان از این فناوری‌ها بی‌بهره هستند یا تنها امکانات محدودی در این زمینه ارائه می‌دهند. توسعه این سامانه‌ها نیز تنها به نصب تجهیزات سخت‌افزاری محدود نمی‌شود و به زیرساخت‌های نرم‌افزاری، شبکه تأمین قطعات، آزمون‌های تخصصی و استانداردهای دقیق نیاز دارد. به همین دلیل، تدوین استانداردها را باید آغاز مسیر دانست، نه پایان آن.

همکاری با روسیه چه دستاوردی خواهد داشت؟

انتخاب روسیه به عنوان شریک این پروژه نیز مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است. اگرچه این کشور در حوزه استانداردسازی و برخی صنایع مهندسی سابقه قابل قبولی دارد، اما در زمینه فناوری‌های پیشرفته خودرو، سامانه‌های کمک‌راننده و خودروهای خودران جزو کشورهای پیشتاز جهان محسوب نمی‌شود. در مقابل، بخش عمده نوآوری‌های این حوزه در اختیار شرکت‌ها و خودروسازان اروپا، آمریکا، چین، ژاپن و کره جنوبی قرار دارد. از این رو، این توافق را نباید به معنای انتقال مستقیم فناوری‌های روز دنیا تلقی کرد.

مسیر اجرای استانداردها همچنان طولانی است

مطابق اطلاعات منتشرشده، هدف فعلی دو کشور تدوین یک نقشه راه مشترک است. پس از آن نیز این سند باید به دستورالعمل‌های فنی، مقررات اجرایی و الزامات قانونی تبدیل شود تا امکان اجرای آن در صنعت خودرو فراهم شود. تجربه نشان داده است که بسیاری از تفاهم‌نامه‌های مشابه بدون تأمین زیرساخت‌های لازم، منابع مالی و فناوری، به مرحله اجرا نمی‌رسند یا اجرای آن‌ها سال‌ها زمان می‌برد. بنابراین ارزیابی نتایج این همکاری در مقطع کنونی زود است و باید منتظر اقدامات عملی و جزئیات بیشتر بود.

حرکت به سمت استانداردهای آینده

با وجود این ملاحظات، ورود سازمان ملی استاندارد به حوزه‌هایی مانند خودروهای برقی، خودروهای متصل، امنیت سایبری و سامانه‌های کمک‌راننده را می‌توان نشانه‌ای از تغییر رویکرد سیاست‌گذاری در صنعت خودرو دانست. حتی اگر اجرای این برنامه‌ها زمان‌بر باشد، توجه به این فناوری‌ها همسو با روند جهانی صنعت خودرو است و در آینده خودروسازان داخلی نیز ناگزیر خواهند بود محصولات خود را با چنین استانداردهایی هماهنگ کنند.

جمع‌بندی

توافق اخیر میان ایران و روسیه بیش از آنکه یک قرارداد برای تولید خودرو یا انتقال فناوری باشد، زمینه‌ای برای همکاری در تدوین استانداردهای مرتبط با خودروهای آینده است. با این حال، فاصله میان تدوین استانداردها و اجرای عملی آن‌ها در صنعت خودرو همچنان قابل توجه است. موفقیت این همکاری به عواملی مانند تدوین مقررات اجرایی، توان فنی خودروسازان، سرمایه‌گذاری در توسعه فناوری و اجرای واقعی استانداردها وابسته خواهد بود؛ موضوعی که تنها در گذر زمان و با اقدامات عملی قابل ارزیابی است.