آرایش قدرت در فدرال رزرو؛

صف‌آرایی شاهین‌ها و کبوترها | چه کسانی مسیر نرخ بهره آمریکا را تعیین می‌کنند؟

ساختمان فدرال رزرو در واشنگتن‌دی‌سی، اتاق فرمان سیاست پولی بزرگ‌ترین اقتصاد جهان است؛ جایی که تصمیم‌های مربوط به نرخ بهره و شرایط پولی، از هزینه تأمین مالی بنگاه‌ها و شرکت‌ها، وام مسکن، سرمایه‌گذاری و مصرف خانوار‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در همین ساختار، ترکیب دیدگاه‌های شاهین‌ها و کبوتر‌ها مسیر آینده سیاست پولی آمریکا را شکل می‌دهد.

کد خبر: ۲۱۵۷۸۰۲

۳۰ مرداد ۱۴۰۵

گروه اقتصاد جهان؛ دانیال رحیمی؛ فدرال رزرو، بانک مرکزی آمریکا، یکی از مهم‌ترین نهاد‌های سیاست‌گذاری پولی در اقتصاد جهان به شمار می‌رود؛ نهادی که تصمیم‌های آن درباره نرخ بهره، نقدینگی و شرایط مالی نه‌تنها بر اقتصاد آمریکا، بلکه بر بازار‌های جهانی از اوراق قرضه و سهام تا ارز کشور‌های دیگر، بازارکریپتو و طلا اثر می‌گذارد.

ثبات قیمت‌ها و دستیابی به حداکثر اشتغال دو مأموریت اصلی فدرال رزرو هستند و این نهاد در بحث ثبات قیمت‌ها، تورم ۲ درصدی را هدف بلندمدت خود قرار داده است. با این حال، بیش از پنج سال است که تورم آمریکا به‌طور پایدار در این سطح تثبیت نشده است.

پاندمی کرونا نقطه آغاز یکی از بزرگ‌ترین شوک‌های تورمی چند دهه اخیر آمریکا بود. اختلال در زنجیره‌های تأمین، محدودیت‌های تجارت جهانی، حمایت‌های مالی دولت و انبساط شدید نقدینگی و ترازنامه فدرال رزرو، در کنار جهش تقاضا پس از بازگشایی اقتصاد، فشار‌های تورمی را به‌شدت افزایش داد.

فدرال رزرو در دوره ریاست جروم پاول برای مهار این موج، نرخ بهره را به‌شدت افزایش داد و از سال ۲۰۲۲ سیاست کاهش اندازه ترازنامه یا QT را نیز آغاز کرد. این سیاست‌ها در کنار تعدیل اختلالات عرضه، توانستند بخش قابل‌توجهی از فشار تورمی را کاهش دهند و تورم را به محدوده نزدیک‌تری به هدف ۲ درصدی بازگردانند.

با این حال، مسیر کاهش تورم پایدار نماند. سیاست‌های تعرفه‌ای دولت آمریکا، شوک‌های عرضه و افزایش قیمت انرژی ناشی از تحولات خاورمیانه، در کنار رشد بالای سرمایه‌گذاری و تقاضا در بخش‌هایی مانند هوش مصنوعی، دوباره ریسک‌های تورمی را افزایش دادند. خود فدرال رزرو نیز در بیانیه ژوئیه تأکید کرد که تورم همچنان بالاتر از هدف ۲ درصدی قرار دارد و بخشی از فشار‌های اخیر به شوک‌های عرضه، از جمله انرژی، مربوط است.

در چنین شرایطی، کوین وارش، رئیس جدید فدرال رزرو، بار دیگر بر بازگرداندن ثبات قیمت‌ها تأکید کرده است. او و اعضای کمیته اکنون باید میان دو ریسک تعادل برقرار کنند: از یک سو ماندگاری تورم بالاتر از هدف و از سوی دیگر، خطر وارد شدن فشار بیش از حد سیاست پولی بر رشد و بازار کار؛ البته رییس جدید در کلام خود نشان داده است که در دوران ریاست خود، کنترل تورم هدف ارجع تری نسبت به باقی اهداف است، اما تا کنون اقدام سختگیرانه‌ای برای این هدف انجام نشده‌است.

در این گزارش بررسی می‌کنیم فدرال رزرو چگونه درباره سیاست پولی تصمیم می‌گیرد، چه افرادی در تعیین نرخ بهره نقش دارند، آرایش شاهین‌ها و کبوتر‌ها در کمیته بازار باز چگونه است و دیدگاه هر یک از اعضای اصلی چه پیامی برای مسیر آینده نرخ بهره آمریکا دارد.

تصمیمات نرخ بهره به عهده چه کسانی است؟

تصمیم‌گیری درباره نرخ بهره آمریکا در کمیته بازار آزاد فدرال رزرو (FOMC) انجام می‌شود. در جلسات سیاست‌گذاری این کمیته در حالت کامل ۱۹ مقام پولی حضور و مشارکت دارند؛ هفت عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو در واشنگتن و رؤسای ۱۲ بانک منطقه‌ای فدرال رزرو. تمام این افراد در بحث‌های مربوط به تورم، بازار کار، رشد اقتصادی و چشم‌انداز سیاست پولی شرکت می‌کنند، اما همه آنها در رأی‌گیری نهایی حق رأی ندارند.

در هر مقطع حداکثر ۱۲ نفر حق رأی دارند؛ هفت عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو، رئیس بانک فدرال رزرو نیویورک که به‌طور دائمی رأی می‌دهد و چهار نفر از رؤسای ۱۱ بانک منطقه‌ای دیگر که به‌صورت چرخشی و برای دوره‌های یک‌ساله صاحب رأی می‌شوند. هفت رئیس منطقه‌ای دیگر نیز در جلسات حضور دارند و دیدگاه‌های خود را مطرح می‌کنند، اما در تصمیم نهایی آن نشست رأی نمی‌دهند؛ بنابراین رئیس فدرال رزرو به‌تنهایی درباره افزایش، کاهش یا تثبیت نرخ بهره تصمیم نمی‌گیرد. تصمیم نهایی نتیجه رأی اعضای دارای حق رأی FOMC است؛ با این حال، مواضع تمامی ۱۹ مشارکت‌کننده اهمیت دارد، زیرا اعضای بدون حق رأی نیز در مباحث سیاست‌گذاری و ارزیابی چشم‌انداز اقتصاد نقش دارند و ممکن است در دوره‌های بعدی صاحب حق رأی شوند.

کمیته بازار باز به‌طور معمول هشت نشست برنامه‌ریزی‌شده در سال برگزار می‌کند و در پایان هر نشست درباره محدوده هدف نرخ وجوه فدرال و سایر اجزای سیاست پولی تصمیم می‌گیرد. همین ساختار باعث شده اختلاف میان اعضای متمایل به سیاست سخت‌گیرانه‌تر یا «شاهین‌ها» و اعضای متمایل به سیاست آسان یا «کبوترها»، یکی از مهم‌ترین نشانه‌ها برای ارزیابی مسیر آینده نرخ بهره آمریکا باشد.

شاهین‌ها و کبوتر‌ها چه تفاوتی دارند؟

در ادبیات سیاست پولی، اعضای هاوکیش یا «شاهین» معمولاً حساسیت بیشتری نسبت به تورم دارند و برای مهار فشار‌های قیمتی از حفظ نرخ بهره در سطوح بالا یا افزایش آن حمایت می‌کنند، حتی اگر این سیاست به رشد اقتصادی و اشتغال فشار وارد کند. در مقابل، اعضای داویش یا «کبوتر» وزن بیشتری به رشد و بازار کار می‌دهند و در صورت کاهش تورم یا افزایش ریسک بیکاری، تمایل بیشتری به کاهش نرخ بهره دارند. البته این تقسیم‌بندی ثابت نیست و یک عضو ممکن است با تغییر شرایط تورم و اشتغال، در مقاطع مختلف موضعی هاوکیش یا داویش اتخاذ کند.

گسترش دایره مشورتی در دوره کوین وارش

با آغاز دوره ریاست کوین وارش، ساختار رسمی رأی‌گیری FOMC تغییر نکرد، اما دایره کارشناسان دخیل در بررسی سیاست پولی گسترده‌تر شد. فدرال رزرو در ژوئیه ۲۰۲۶ به ابتکار وارش پنج کارگروه تخصصی در حوزه‌های ارتباطات سیاست پولی، سیاست ترازنامه، منابع و کیفیت داده‌ها، بهره‌وری و اشتغال و چارچوب‌های تورمی تشکیل داد.

این کارگروه‌ها علاوه بر کارشناسان داخلی فدرال رزرو، با مشارکت ۱۵ مشاور و مدیر بیرونی شامل اقتصاددانان برجسته، مدیران کسب‌وکار و رؤسای سابق بانک‌های مرکزی فعالیت می‌کنند؛ افرادی مانند راگورام راجان، مروین کینگ، گرگ منکیو و توماس سارجنت نیز در میان رهبران این گروه‌ها قرار دارند. مأموریت آنها بررسی روش‌های فعلی فدرال رزرو، ارائه دیدگاه‌های مستقل و تهیه پیشنهاد‌هایی برای بهبود تصمیم‌گیری سیاست پولی است و نتایج کار آنها در اختیار FOMC قرار می‌گیرد؛ بنابراین این افراد حق رأی مستقیمی درباره افزایش یا کاهش نرخ بهره ندارند، اما می‌توانند از مسیر تحقیقات و توصیه‌های خود بر چارچوب تحلیلی و تصمیمات آینده اعضای کمیته اثرگذار باشند.

آرایش قدرت در فدرال رزرو

ترکیب رأی‌دهندگان فدرال رزرو در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد کمیته بازار باز نه در اختیار کامل شاهین‌هاست و نه کبوترها. در حال حاضر ۱۲ نفر درباره سیاست پولی حق رأی دارند؛ هفت عضو هیئت‌مدیره، رئیس فدرال رزرو نیویورک و چهار رئیس منطقه‌ای از فیلادلفیا، کلیولند، دالاس و مینیاپولیس. آخرین رأی‌گیری نیز شکاف موجود در کمیته را آشکار کرد؛ در نشست ۲۹ ژوئیه، ۹ عضو به تثبیت نرخ در محدوده ۳.۵۰ تا ۳.۷۵ درصد رأی دادند، درحالی‌که بث همک، نیل کشکاری و لوری لوگان خواهان افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای نرخ بودند.

کوین وارش؛ شاهین قدیمی با رویکرد صبر در کوتاه‌مدت

کوین وارش از ۲۲ مه ۲۰۲۶ ریاست فدرال رزرو را برعهده گرفته، اما با ساختار این نهاد غریبه نیست؛ او پیش‌تر از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو بود و سابقه فعالیت در شورای اقتصاد ملی کاخ سفید، مورگان استنلی و مؤسسه هوور دانشگاه استنفورد را نیز در کارنامه دارد.

وارش از نظر تاریخی به جناح سخت‌گیرتر سیاست پولی نزدیک بوده است. او حتی در سال ۲۰۱۰، زمانی که اقتصاد آمریکا هنوز با پیامد‌های بحران مالی درگیر بود، نسبت به پذیرش تورم بالاتر و از دست رفتن لنگر انتظارات تورمی هشدار می‌داد. در دوره جدید ریاست نیز تأکید کرده اعضای کمیته هیچ تساهلی در برابر ماندگاری تورم بالا ندارند و بازگرداندن ثبات قیمت‌ها اولویت اصلی است. با این حال، در نشست ژوئیه در کنار اکثریت از تثبیت نرخ حمایت کرد و به جمع سه عضو خواهان افزایش نرخ نپیوست؛ بنابراین می‌توان موضع فعلی او را «هاوکیش ساختاری، اما متمایل به صبر در کوتاه‌مدت» توصیف کرد؛ یعنی هدف ۲ درصدی را جدی می‌گیرد، اما هنوز ضرورت افزایش فوری نرخ را قطعی نمی‌داند.

جان ویلیامز؛ میانه‌رو قدرتمند در نیویورک

جان ویلیامزاز سال ۲۰۱۸ رئیس فدرال رزرو نیویورک است و برخلاف سایر رؤسای منطقه‌ای، به‌طور دائمی در FOMC حق رأی دارد و نایب‌رئیس این کمیته است. پیش از نیویورک، از سال ۲۰۱۱ ریاست فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو را برعهده داشت و از اقتصاددانانی است که تحقیقات مهمی درباره نرخ بهره خنثی انجام داده است. سابقه او نشان می‌دهد در دوره‌های ضعف اقتصادی، از استفاده فعال از سیاست پولی برای حمایت از اقتصاد دفاع کرده است.

موضع فعلی ویلیامز، اما کاملاً داویش نیست. او انتظار دارد روند‌های ضدتورمی ادامه پیدا کنند و تورم در نیمه دوم ۲۰۲۶ و سپس در سال آینده کاهش یابد و معتقد است سطح فعلی نرخ بهره برای حرکت در این مسیر مناسب است. در عین حال صراحتاً گفته اگر اقتصاد در مسیری قرار نگیرد که تورم را به ۲ درصد بازگرداند، اقدام دوباره فدرال رزرو ضروری خواهد بود؛ بنابراین ویلیامز در آرایش فعلی بیشتر «خنثی متمایل به صبر» محسوب می‌شود.

بث همک؛ یکی از صریح‌ترین شاهین‌ها

بث همک از اوت ۲۰۲۴ ریاست فدرال رزرو کلیولند را برعهده دارد. بخش عمده دوران حرفه‌ای او پیش از ورود به فدرال رزرو در بازار‌های مالی و گلدمن ساکس سپری شده و همین سابقه باعث شده نگاه پررنگی به بازار اوراق، نرخ بهره و شرایط مالی داشته باشد.

همک اکنون یکی از روشن‌ترین شاهین‌های FOMC است. او در نشست ژوئیه برخلاف اکثریت خواهان افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای نرخ شد و استدلال کرد تورم برای مدت بیش از حد طولانی بالاتر از ۲ درصد باقی مانده و نمی‌توان مطمئن بود بدون محدودیت پولی بیشتر، خودبه‌خود به هدف بازگردد. از نگاه او، فشار تورمی فقط ناشی از انرژی و شوک‌های عرضه نیست و نشانه‌هایی از فشار تقاضا نیز وجود دارد؛ درحالی‌که بازار کار هنوز به اندازه‌ای باثبات است که امکان انقباض بیشتر را فراهم می‌کند. همک در حال حاضر در جناح هاوکیش قرار دارد.

لوری لوگان؛ شاهین بازار‌های مالی

لوری لوگان از اوت ۲۰۲۲ رئیس فدرال رزرو دالاس است. او بیش از دو دهه در بخش بازار‌های فدرال رزرو نیویورک فعالیت کرده و پیش از رفتن به دالاس، مدیر حساب بازار باز سیستم فدرال رزرو یا SOMA بود؛ یعنی مسئولیت عملیاتی اجرای تصمیم‌های FOMC و مدیریت پرتفوی اوراق فدرال رزرو را برعهده داشت.

لوگان اکنون شاید صریح‌ترین استدلال را برای افزایش نرخ ارائه می‌کند. او معتقد است حتی پس از کنار گذاشتن اثرات موقتی تعرفه‌ها و شوک‌های عرضه، روند تورم بیشتر به محدوده میانی ۲ درصد میل می‌کند تا خود هدف ۲ درصد. از نگاه او، قدرت بازار کار، مصرف و شرایط مالی نشان می‌دهند سیاست پولی فعلی به اندازه کافی اقتصاد را محدود نمی‌کند. به همین دلیل در ژوئیه خواهان افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای شد و استدلال کرد انقباض پولی درحال حاضر می‌تواند نیاز به افزایش شدیدتر نرخ در آینده را کاهش دهد. لوگان را می‌توان در گروه «هاوکیش» قرار داد.

نیل کشکاری؛ کبوتر سابق که به جناح شاهین‌ها رفت

نیل کشکاری از سال ۲۰۱۶ رئیس فدرال رزرو مینیاپولیس است. او پیش از ورود به این سمت در وزارت خزانه‌داری آمریکا فعالیت داشت و در جریان بحران مالی ۲۰۰۸ مسئول اجرای برنامه نجات دارایی‌های مشکل‌دار یا TARP بود؛ پس از آن نیز در شرکت سرمایه‌گذاری PIMCO فعالیت کرد.

مسیر فکری کشکاری از جالب‌ترین تغییرات در فدرال رزرو است. او سال‌ها در زمره سیاست‌گذاران نرم‌تر و حساس‌تر به بازار کار قرار داشت، اما تجربه تورم پس از کرونا موضعش را به‌شدت تغییر داده است. در نشست ژوئیه ۲۰۲۶ او نیز به افزایش ۲۵ واحد پایه‌ای رأی داد. استدلال کشکاری این است که اگرچه سیاست پولی نباید به هر شوک عرضه موقت واکنش نشان دهد، اما تکرار پشت‌سرهم شوک‌های عرضه، همراه با تقاضای جدید ناشی از سرمایه‌گذاری عظیم مراکز داده، می‌تواند تورم بالا را در اقتصاد تثبیت کند. او ترجیح می‌دهد نرخ‌ها به‌صورت کوچک و تدریجی افزایش یابند تا اینکه فدرال رزرو بعداً مجبور به انقباض شدید شود؛ بنابراین کشکاری امروز به‌وضوح در جناح هاوکیش قرار گرفته است.

لیزا کوک؛ هاوکیش مشروط

لیزا کوک از سال ۲۰۲۲ عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو است و پیش از آن استاد اقتصاد و روابط بین‌الملل دانشگاه ایالتی میشیگان، عضو هیئت علمی هاروارد و اقتصاددان شورای مشاوران اقتصادی کاخ سفید در دولت باراک اوباما بوده است.

کوک در شرایط فعلی وزن بیشتری به ریسک تورم می‌دهد. او در تازه‌ترین موضع‌گیری خود در اوت گفت ریسک سمت تورم در مأموریت دوگانه فدرال رزرو از ریسک سمت اشتغال بیشتر شده و اگر لازم باشد، آماده حمایت از افزایش نرخ است. با این حال، معتقد است کاهش اثر تعرفه‌های قبلی، احتمال افت قیمت انرژی و تعدیل فشار ناشی از سرمایه‌گذاری هوش مصنوعی می‌تواند بدون افزایش نرخ نیز بخشی از تورم را تخلیه کند؛ بنابراین کوک «هاوکیش، اما مشروط به داده‌ها» است؛ برای افزایش نرخ آمادگی دارد، ولی هنوز معتقد نیست این اقدام الزاماً ضروری شده است.

کریستوفر والر؛ از مدافع کاهش نرخ تا آمادگی برای انقباض

کریستوفر والر از دسامبر ۲۰۲۰ عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو است. پیش از آن بیش از یک دهه مدیر تحقیقات و معاون اجرایی فدرال رزرو سنت‌لوئیس بود و سابقه طولانی دانشگاهی در اقتصاد پولی دارد.

تغییر موضع والر نیز قابل توجه است. در سال ۲۰۲۵ او حتی با تصمیم تثبیت نرخ مخالفت کرد و خواهان کاهش نرخ بود و استدلال می‌کرد سیاست باید سریع‌تر به سمت سطح خنثی حرکت کند. اما در تابستان ۲۰۲۶ با افزایش دوباره تورم لحنش تغییر کرد. والر اکنون می‌گوید FOMC باید آماده انقباض باشد و اگر تورم هسته همچنان بالا بماند، افزایش نرخ قابل توجیه خواهد بود. با این وجود، ضعف بیشتر بازار کار نسبت به سال ۲۰۲۲ و لنگرماندن انتظارات تورمی باعث شده از افزایش عجولانه نرخ حمایت نکند. در نتیجه وضعیت فعلی او را می‌توان «هاوکیش، اما محتاط و داده‌محور» دانست.

میشل بومن؛ متمایل‌ترین عضو فعلی به سمت داویش

میشل بومن از سال ۲۰۱۸ عضو هیئت‌مدیره است و از ژوئن ۲۰۲۵ سمت نایب‌رئیس فدرال رزرو در امور نظارت بانکی را برعهده دارد. برخلاف بسیاری از اعضای هیئت‌مدیره که سابقه دانشگاهی دارند، بومن تجربه مستقیم بانکداری و نظارت بانکی داشته و پیش از ورود به فدرال رزرو کمیسر بانکی ایالت کانزاس و مدیر یک بانک محلی بوده است.

در آغاز سال ۲۰۲۶، بومن یکی از نرم‌ترین دیدگاه‌ها را درباره سیاست پولی داشت. او سیاست را «نسبتاً محدودکننده» توصیف کرد، در پیش‌بینی شخصی خود سه کاهش نرخ در سال ۲۰۲۶ در نظر گرفت و نسبت به شکنندگی بازار کار هشدار داد. همچنین معتقد بود بخش قابل‌توجهی از تورم بالا ناشی از اثر موقت تعرفه‌هاست و با کنار رفتن این اثر، تورم زمینه‌ای بسیار نزدیک‌تر به ۲ درصد خواهد بود. با این حال، او نیز تأکید کرده اگر تورم بالاتر از هدف بماند و بازار کار ظرفیت کافی داشته باشد، افزایش تدریجی نرخ می‌تواند ضروری شود؛ بنابراین در آرایش فعلی می‌توان بومن را «خنثی متمایل به داویش» دانست.

مایکل بار؛ طرفدار صبر و حفظ نرخ

مایکل بار از ژوئیه ۲۰۲۲ عضو هیئت‌مدیره است و تا فوریه ۲۰۲۵ نایب‌رئیس فدرال رزرو در امور نظارت بانکی بود. پیش از آن در دانشگاه میشیگان در حوزه سیاست عمومی، حقوق و تنظیم‌گری مالی فعالیت داشت و در دولت اوباما نیز معاون وزیر خزانه‌داری در امور مؤسسات مالی بود.

بار طی سال ۲۰۲۶ عمدتاً از تثبیت نرخ و مشاهده داده‌های بیشتر دفاع کرده است. او گفته فدرال رزرو ممکن است لازم باشد نرخ‌ها را برای مدتی ثابت نگه دارد و پیش از کاهش نرخ، شواهد روشن‌تری از عقب‌نشینی پایدار تورم کالا و خدمات ببیند. همزمان، شوک انرژی و جنگ خاورمیانه را نیز یک ریسک صعودی برای تورم می‌داند؛ بنابراین بار نه در جمع مدافعان افزایش فوری نرخ قرار دارد و نه کاهش سریع؛ موضع او بیشتر «متمایل به حفظ نرخ» است.

فیلیپ جفرسون؛ سیاست‌گذار متعادل

فیلیپ جفرسون از سال ۲۰۲۲ عضو هیئت‌مدیره و از سپتامبر ۲۰۲۳ نایب‌رئیس فدرال رزرو است. پیش از ورود به بانک مرکزی، سال‌ها اقتصاددان دانشگاهی بود و مدتی نیز به‌عنوان اقتصاددان در خود هیئت‌مدیره فدرال رزرو فعالیت کرده بود.

دیدگاه جفرسون بیش از هر چیز بر تفکیک شوک‌های عرضه از تقاضا استوار است. از نظر او، اگر تورم ناشی از یک شوک عرضه موقت باشد که پیش از اثرگذاری سیاست پولی از بین می‌رود، می‌توان از واکنش فوری عبور کرد؛ اما اگر انتظارات تورمی در معرض از دست رفتن لنگر قرار گیرند، واکنش قوی‌تر به تورم ضرورت پیدا می‌کند. در مقابل، اگر انتظارات مهار شده باقی بمانند و بازار کار تضعیف شود، باید وزن بیشتری به ریسک اشتغال داد. به همین دلیل جفرسون را بهتر است «کاملاً داده‌محور و صبور» دانست تا هاوکیش یا داویش خالص.

آنا پالسون؛ حفظ نرخ و ذهن باز برای هر دو جهت

آنا پالسون از ژوئیه ۲۰۲۵ رئیس فدرال رزرو فیلادلفیا است. او پیش از این بیش از دو دهه در سیستم فدرال رزرو، عمدتاً در بانک فدرال رزرو شیکاگو، در حوزه بازار‌های مالی، مؤسسات مالی و تحقیقات اقتصادی فعالیت داشت و پیش از آن نیز سابقه دانشگاهی در نورث‌وسترن و پرینستون داشته است.

پالسون در نشست ژوئیه از تثبیت نرخ حمایت کرد و پس از آن نیز گفت کاهش برخی شاخص‌های تورمی امیدوارکننده است، اما تنها «یک گام» محسوب می‌شود و برای نتیجه‌گیری به داده بیشتری نیاز است. او همچنان اثر انرژی و تعرفه‌ها بر تورم را بررسی می‌کند و تأکید دارد برای تصمیم آینده ذهن خود را به روی هر دو جهت سیاست باز نگه می‌دارد؛ بنابراین پالسون در مرکز کمیته قرار دارد و می‌توان او را «میانه‌رو و داده‌محور» توصیف کرد.

جروم پاول؛ رئیس سابق و رأی میانه‌رو

جروم پاول اگرچه دیگر رئیس فدرال رزرو نیست، همچنان تا ژانویه ۲۰۲۸ عضو هیئت‌مدیره و در نتیجه دارای حق رأی در FOMC است. او از سال ۲۰۱۲ وارد هیئت‌مدیره شد و از فوریه ۲۰۱۸ تا مه ۲۰۲۶ ریاست فدرال رزرو را برعهده داشت. پیش از آن نیز در وزارت خزانه‌داری، صنعت سرمایه‌گذاری و گروه کارلایل فعالیت کرده بود.

دوره ریاست پاول دو چهره کاملاً متفاوت سیاست پولی را در خود جای داد: سیاست فوق‌العاده حمایتی دوران کرونا و سپس یکی از سریع‌ترین دوره‌های افزایش نرخ در چند دهه اخیر؛ فدرال رزرو تنها در سال ۲۰۲۲ نرخ را مجموعاً ۴۲۵ واحد پایه و در سال ۲۰۲۳ نیز ۱۰۰ واحد پایه دیگر بالا برد. در آخرین ماه‌های ریاستش، پاول سیاست را نزدیک‌تر به تعادل می‌دید و تأکید می‌کرد مسیر نرخ از پیش تعیین نشده و تصمیم‌ها باید بر اساس تورم، اشتغال و توازن ریسک‌ها اتخاذ شود. در رأی ژوئیه نیز در اکثریت طرفدار تثبیت قرار گرفت؛ بنابراین پاول در ترکیب فعلی «صبور و داده‌محور» محسوب می‌شود و تا جای ممکن از تاقدام فوری برای انقباض جلوگیری می‌کند.

جمع‌بندی آرایش قدرت

اگر آرایش فعلی ۱۲ رأی‌دهنده را بر اساس آخرین رأی‌ها و مواضع عمومی ترسیم کنیم، لوگان، همک و کشکاری هسته اصلی جناح هاوکیش را تشکیل می‌دهند؛ همان سه نفری که در ژوئیه رسماً به افزایش نرخ رأی دادند. کوک و والر نیز در صورت تداوم تورم آماده حرکت به سمت افزایش نرخ هستند و وارش* از نظر فکری به مهار تورم وزن زیادی می‌دهد، هرچند فعلاً در اردوگاه تثبیت قرار دارد. در مرکز کمیته، ویلیامز، جفرسون، بار، پالسون و پاول بیشتر بر صبر و ارزیابی داده‌های جدید تأکید دارند؛ درحالی‌که بومن در میان رأی‌دهندگان فعلی بیش از دیگران نسبت به خطر تضعیف بازار کار حساسیت نشان داده و در ابتدای سال حتی سه کاهش نرخ را پیش‌بینی کرده بود.

این ترکیب یک نکته مهم درباره آینده سیاست پولی آمریکا نشان می‌دهد: برای افزایش نرخ، جناح هاوکیش هنوز اکثریت ندارد، اما تعداد اعضایی که افزایش نرخ را در صورت ماندگاری تورم گزینه‌ای واقعی می‌دانند بیشتر از سه مخالف رسمی نشست ژوئیه است. در مقابل، برای حرکت به سمت کاهش نرخ نیز اعضای میانه کمیته ابتدا به شواهد قانع‌کننده‌تری از کاهش پایدار تورم نیاز دارند. از این منظر، مرکز ثقل کنونی FOMC همچنان بر حفظ نرخ در سطوح بالا و انتظار برای داده‌های بیشتر قرار گرفته است؛ با این حال، یک شوک تورمی تازه می‌تواند تعادل آرا را سریع‌تر به سمت شاهین‌ها تغییر دهد. این دسته‌بندی، استنباط تحلیلی از رأی‌ها و اظهارات اخیر اعضاست و طبقه‌بندی رسمی فدرال رزرو محسوب نمی‌شود.