کنایه زیدآبادی به انکارکنندگان مشکلات/ مردم دیگر فریب نمی‌خورند

احمد زیدآبادی در واکنش به انتقاد روزنامه خراسان از طرح مشکلات جامعه توسط پزشکیان، تأکید کرد پنهان‌کردن یا کم‌اهمیت جلوه دادن مشکلات نه‌تنها امید ایجاد نمی‌کند، بلکه خشم و نارضایتی مردم را افزایش می‌دهد.

کد خبر: ۲۱۶۱۴۲۱

۱۵ شهريور ۱۴۰۵

احمد زیدآبادی، فعال سیاسی در پیامی در صفحه تلگرامی‌اش با اشاره به یادداشت اخیر روزنامه خراسان انتقاداتی مطرح کرد که در ادامه می‌خوانید:

روزنامهٔ خراسان که معمولاً از مواضع محمدباقر قالیباف رئیس مجلس حمایت می‌کند، در واکنش به اشارات صریح مسعود پزشکیان به مشکلات مبتلابه جامعه و کشور نوشته است:

"بخش بزرگی از جامعه با شنیدن این مشکلات آن‎هم از کسی که مسئول حل آن‎هاست، حتما احساس بدی نسبت به آینده پیدا می‌کند. این همان نتیجه‌ای است که دشمن در رسانه‌های خود پیگیری می‌کند. "

{$sepehr_key_2913}

در واقع قصه دقیقاً معکوس است! هنگامی که رئیس‌جمهور صادقانه و بی‌ریا مشکلات جامعه را مطرح می‌کند، نه فقط بخش بزرگی از جامعه حس بدی پیدا نمی‌کند، بلکه از اینکه مسئولان رده‌بالا به انبوه مشکلات زندگی آنها واقف و از ابعاد معضلات باخبرند، کمی احساس آرامش می‌کند!

انبوه مشکلات برای مردم عیان‌تر و ملموس‌تر از آنند که قابل نادیده‌انگاری یا پرده‌پوشی باشند. از همین رو، وقتی مسئولی سعی در نادیده‌انگاری یا بی‌اهمیت نشان دادن معضلات برآید، جامعه چنین نتیجه می‌گیرد که این جماعت در کاست بستهٔ خود محصور و اسیرند و از آنچه در سطح جامعه می‌گذرد، هیچ خبری ندارند و بنابراین نفس‌شان از جای گرمی می‌آید!

به همین علت، احساس به شدت بد و تلخی پیدا می‌کنند و با خود می‌گویند؛ وقتی اینها حتی نمی‌دانند ما در چه وضعیتی به سر می‌بریم و از این همه مصیبت چه می‌کشیم، چطور می‌توان از آنها انتظار حل مشکلی را داشت؟

در مقابل، وقتی فردی در جایگاه رئیس‌جمهور به مشکلات اذعان می‌کند، مردم با خود می‌گویند باز جای شکرش باقی است که خودشان هم می‌دانند چه خبر است!

واقعیت این است که دوران پنهان‌سازی زباله‌ها به زیر فرش خانه تمام شده است. یک قطعه زباله را برای پنهان کردن از چشم مهمان می‌توان به زیر فرش فرستاد، اما تعداد زیاد آنها قابل مخفی‌سازی نیست.

همانطور که بوی آشغال انباشت‌شده از زیر فرش بیرون می‌زند و پنهانکاری صاحبخانه را افشا می‌کند، حجم مشکلات ریز و درشت جامعه هم همینطور است.

کسانی که به هر منظوری حجم مشکلات جامعه را انکار می‌کنند و یا کم‌اهمیت جلوه می‌دهند، امیدی در مردم به وجود نمی‌آورند بلکه به خشم و نارضایتی آنها دامن می‌زنند.

هنگامی که فردی شیئ جلوی چشم ما را منکر می‌شود، تنها احساسی که ما دست می‌دهد این است که طرف درازگوش فرض‌مان کرده است! انسان‌ها از اینکه درازگوش فرض شوند برانگیخته می‌شوند و به خشم می‌آیند.