نرخ تنزیل فدرال چیست و چه تفاوتی با نرخ وجوه فدرال دارد؟​

نرخ تنزیل فدرال نرخ بهره ای است که فدرال رزرو (فدرال رزرو) از بانک ها برای استقراض وجوه از بانک فدرال رزرو دریافت می کند.

کد خبر: ۷۱۱۸۹۱

۱۷ ارديبهشت ۱۴۰۲

نرخ تنزیل فدرال رزرو توسط هیئت حکام فدرال رزرو تعیین می شود و به عنوان یکی از ابزارهای سیاست پولی قابل تنظیم است.

وام دهی با نرخ تنزیل بخشی از عملکرد فدرال رزرو به عنوان آخرین مرجع وام دهنده است و یکی از ابزارهای اصلی سیاست پولی فدرال رزرو است.

نحوه عملکرد نرخ تنزیل فدرال

بانک های فدرال رزرو علاوه بر سایر ابزارهای سیاست های پولی و نظارتی خود، می توانند مستقیماً به بانک ها و مؤسسات سپرده گذاری عضو وام دهند. این فرآیند یکی از اهداف اصلی تشکیل فدرال رزرو به عنوان آخرین مرجع وام دهنده برای تضمین ثبات بانک ها و به طور کلی نظام مالی است. برای جلوگیری از ورشکستگی بی‌دلیل بانک‌ها، بانک‌های سالم مجازند هر مبلغی را که می‌خواهند در سررسیدهای بسیار کوتاه (معمولاً یک شبه) از پنجره تنزیل فدرال رزرو وام بگیرند و بنابراین به آن تسهیلات وام‌دهی دائمی می‌گویند.

در شرایط عادی، بانک ها ترجیح می دهند در بازار وام دهی یک شبه از یکدیگر وام بگیرند. با این حال، بانک هایی که نیاز روزافزون به نقدینگی یا ریسک بالایی مواجه هستند، گاهی اوقات نمی توانند وجوه لازم را در بازار آزاد تامین کنند. هنگامی که نظام وام دهی یک شبه بین بانکی به حداکثر ظرفیت خود برسد، وام های تنزیلی فدرال رزرو به عنوان پشتیبان اضطراری برای تامین نقدینگی چنین بانک هایی عمل می کنند تا از ورشکستگی آن‌ها جلوگیری کنند.

استقراض از بانک مرکزی جایگزینی برای استقراض از سایر بانک های تجاری است و بنابراین به عنوان آخرین مرجع وام‌دهی تلقی می شود. نرخ بهره بین بانکی که به آن نرخ وجوه فدرال رزرو نیز می گویند، معمولا کمتر از نرخ تنزیل است. تا زمانی که نرخ بهره وجوه فدرال رزرو کمتر از نرخ تنزیل باشد، بانک های تجاری ترجیح می دهند به جای فدرال رزرو از بانک تجاری دیگری وام بگیرند. در نتیجه، در بیشتر شرایط کل مبلغ وام‌های تنزیلی مبلغ بسیار پایینی است و تنها به عنوان منبع پشتیبان نقدینگی برای بانک های سالم در نظر گرفته شده است.

سه نرخ تنزیل

وام تنزیلی به طور کلی به عنوان اعتبار اصلی یا ثانویه طبقه بندی می شود. فدرال رزرو همچنین نرخ تنزیل فصلی را برای اعطای وام های غیر اضطراری به دسته خاصی از بانک ها تعیین می کند که به جوامع کشاورزی و سایر جوامعی که تقاضای اعتباری آنها به شدت فصلی است خدمات می دهند.

موسسات سپرده گذاری و بانک های تجاری خاصی که به طور کلی در شرایط مالی مناسبی هستند، واجد شرایط استقراض از بانک های فدرال رزرو منطقه ای خود با نرخ اعتبار اصلی شناخته می‌شوند. به این نرخ معمولاً فقط نرخ تنزیل گفته می شود. وجوهی که برای استقراض بانک های تجاری از فدرال رزرو در نظر گرفته شده‌اند از طریق پنجره تنزیل پردازش می شوند و نرخ بهره آن‌ها هر 14 روز یکبار بررسی می شود.

مهم

نرخ تنزیل فدرال یکی از مهم ترین شاخص های اقتصاد است، زیرا اکثر نرخ های بهره دیگر همراه با آن بالا و پایین می‌شوند.

نرخ اعتبار ثانویه به بانک هایی تعلق می گیرد که دچار مشکل مالی هستند و مشکلات نقدینگی شدیدی دارند. نرخ بهره بانک مرکزی برای اعتبارات ثانویه معمولاً 50 صدم درصد (0.5 درصد) بالاتر از نرخ تنزیل تعیین می شود. نرخ بهره این وام ها با نرخ جریمه بالاتری تعیین می شود تا وضعیت ضعیف این وام گیرندگان را منعکس کند.

نرخ تنزیل و سیاست پولی

نرخ تنزیل فدرال علاوه‌بر نقش خود در جلوگیری از ورشکستگی بانک ها، به عنوان ابزاری برای تحریک (سیاست پولی انبساطی) یا مهار (سیاست پولی انقباضی) اقتصاد استفاده می شود.

کاهش نرخ تنزیل، استقراض پول را برای بانک‌های تجاری ارزان‌تر می‌سازد و در نتیجه منجر به افزایش اعتبار موجود و فعالیت‌های وام‌دهی در کل اقتصاد می‌شود. برعکس، افزایش نرخ تنزیل، وام گرفتن را برای بانک‌ها گران‌تر می‌سازد و در نتیجه عرضه پول را کاهش می‌دهد و در عین حال به عقب‌نشینی فعالیت سرمایه‌گذاری منجر می‌شود.

فدرال رزرو علاوه بر تعیین نرخ تنزیل چند ابزار سیاست پولی دیگر نیز در اختیار دارد. این سازمان می تواند از طریق عملیات بازار باز (OMO) در بازارهای خزانه داری ایالات متحده و با افزایش یا کاهش ذخایر الزامی برای بانک های خصوصی بر عرضه پول، اعتبارات و نرخ بهره تأثیر بگذارد.

ذخایر الزامی بخشی از سپرده های بانک‌ها است که باید به صورت نقدی، چه در صندوق خود بانک یا به صورت سپرده‌گذاری در بانک منطقه ای فدرال رزرو، نگهداری شوند. هرچه ذخایر الزامی بالاتر باشد، بانک‌ها فضای کمتری برای استفاده از وام‌ها یا سپرده‌های خود خواهند داشت.

نرخ تنزیل فدرال در مقابل نرخ وجوه فدرال

نرخ تنزیل فدرال نرخ بهره ای است که فدرال رزرو برای وام ها اعمال می کند. این نرخ را نباید با نرخ وجوه فدرال اشتباه گرفت، چرا که نرخ وجوه فدرال در واقع نرخ بهره‌ای است که بانک ها در ازای وام‌دادن به یکدیگر برای رفع الزامات ذخیره از یکدیگر دریافت می کنند.

نرخ تنزیل بر خلاف نرخ وجوه فدرال که در بازار بین بانک‌های عضو تعیین می شود، توسط هیئت حکام فدرال رزرو تعیین می شود. کمیته بازارهای باز فدرال (FOMC) نرخ هدفی را برای نرخ وجوه فدرال رزرو تعیین می کند و از طریق خرید و فروش آزاد اوراق خزانه ایالات متحده تلاش می‌کند به این نرخ هدف دست پیدا کند، در حالی که نرخ تنزیل صرفاً از طریق بررسی‌های هیئت حکام به دست می آید.

نرخ تنزیل معمولاً معمولاً 100 صدم درصد (1 واحد درصد) بالاتر از سطح هدف نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شود، زیرا بانک مرکزی ترجیح می‌دهد بانک‌ها از یکدیگر وام بگیرند تا به طور مستمر یکدیگر را از نظر ریسک اعتباری و نقدینگی پایش کنند.