وال‌استریت و هجوم سرمایه‌گذاران به ونزوئلا

به گزارش اقتصادآنلاین، معامله‌گران اوراق قرضه از ظرفیت‌های بالقوه سخن می‌گفتند و در چشمان سرمایه‌گذاران انرژی برق امید دیده می‌شد.

کمتر کسی تصرف جسورانه و شبانه نیکلاس مادورو توسط آمریکا را پیش‌بینی می‌کرد. اما ثروتی که می‌توانست با تغییر رژیم در ونزوئلا آزاد شود، در ماه‌های منتهی به اقدام شوکه‌کننده دولت ترامپ، ذهن بسیاری در وال‌استریت را به خود مشغول کرده بود.

پیش‌بینی سود و هجوم به اوراق بدهی

چند هفته پیش از برکناری مادورو، تحلیلگران سیتی‌گروپ پیش‌بینی کرده بودند که در صورت جایگزینی رئیس‌جمهور، اوراق قرضه این کشور می‌تواند تا ۶۰ درصد رشد کند. در کنفرانس‌ها و سمینار‌های شلوغ، استراتژیست‌های دیگر نیز درباره سود بالقوه‌ای که یک رژیم جدید می‌تواند برای دارندگان حدود ۶۰ میلیارد دلار اوراق بدهی ونزوئلا به همراه داشته باشد، اظهار نظر می‌کردند. با افزایش فشار‌ها بر مادورو، معامله‌گران به خرید بدهی‌ها روی آوردند و این امر موجب بازگشت قیمت‌ها شد.

سرمایه‌گذارانی از جمله هری سارجنت سوم، تاجر آمریکایی فعال در حوزه انرژی و کشتیرانی، دولت ترامپ را تحت فشار قرار دادند تا محیطی مساعدتر برای کسب‌وکار در ونزوئلا ایجاد کند و مزایای آن را برای آمریکا برجسته ساختند. شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری الیوت متعلق به پل سینگر، سال‌ها در کنار کنسرسیومی از دیگر سرمایه‌گذاران بر سر ارزشمندترین دارایی خارجی ونزوئلا درگیر منازعه حقوقی بوده است.

سود‌های فوری پس از دستگیری مادورو

زمانی که مادورو روز دوشنبه در پرونده اتهامات قاچاق مواد مخدر و تروریسم در آمریکا خود را بی‌گناه اعلام کرد، پاداش‌ها آشکار شد. در بازار‌های عمومی، دارندگان اوراق قرضه در یک روز حدود ۴ میلیارد دلار سود به دست آوردند و به امید بازسازی بدهی‌ها برای آزادسازی سود بیشتر چشم دوختند. برای شرکت‌های سرمایه خصوصی و سرمایه‌گذاران انرژی نیز دونالد ترامپ جایزه‌ای حتی بزرگ‌تر را پیش رو گذاشت و وعده داد آمریکا میلیارد‌ها دلار برای ترمیم زیرساخت فرسوده نفت ونزوئلا هزینه خواهد کرد.

این وعده نشان داد که چگونه وال‌استریت و سرمایه خصوصی با قمار تهاجمی ترامپ برای بازشکل‌دهی این کشور آمریکای جنوبی در هم تنیده خواهند شد. در دنیای کسب‌وکار، رویداد‌های آخر هفته نقطه عطفی برای بازاری بود که مدت‌ها بیش از حد پرریسک تلقی می‌شد؛ اکنون معامله‌گران و فعالان بازار با شتاب در حال ارزیابی این موضوع بودند که آیا منابع طبیعی فراوان ونزوئلا واقعاً در دسترس قرار گرفته است یا خیر.

نگاه سرمایه‌گذاران به بخش نفت

پتار آتاناسوف، رئیس مشترک تحقیقات حاکمیتی در شرکت مدیریت سرمایه گرامرسی، گفت: «ونزوئلا داستانی بسیار پیچیده است، اما در عین حال می‌توان آن را تقریباً مانند یک شرکت نفتی تحلیل کرد. همه چیز به این بستگی دارد که چه نوع سرمایه‌گذاری‌ای وارد بخش نفت شود.»

اینکه سرمایه‌گذاران دقیقاً چگونه از تغییر رژیم بهره‌برداری خواهند کرد، هنوز مشخص نیست. با وجود دستگیری مادورو، افرادی که سکان دولت ونزوئلا را در دست دارند همچنان مشمول تحریم‌های گسترده آمریکا هستند و این موضوع مذاکرات تجاری کوتاه‌مدت را پیچیده می‌کند. قیمت نفت نیز در نزدیکی پایین‌ترین سطح پنج سال اخیر قرار دارد و از جذابیت بالقوه سرمایه‌گذاری‌های جدید در زیرساخت‌ها می‌کاهد. افزون بر این، وضعیت میدانی همچنان متشنج است؛ شامگاه دوشنبه صدای تیراندازی در نزدیکی کاخ ریاست‌جمهوری در کاراکاس شنیده شد.

نقش دولت آمریکا و کنفرانس‌های انرژی

قرار است کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا، روز چهارشنبه در کنفرانس انرژی برگزارشده توسط گلدمن ساکس سخنرانی کند. معامله‌گران با دقت این سخنرانی را دنبال خواهند کرد تا ببینند دولت چگونه مسیر اصلاحات را هموار خواهد کرد.

سارجنت گفت: «اکنون که دولت آمریکا با دولت ونزوئلا تحت رهبری جدید همکاری می‌کند، از بازگشت به ونزوئلا هیجان‌زده‌ام.» نماینده شرکت الیوت از اظهار نظر خودداری کرد.

جهش بزرگ در بازار بدهی

اوراق بدهی نکول‌شده صادرشده توسط ونزوئلا و شرکت نفت دولتی آن، پتروئوس د ونزوئلا، روز سه‌شنبه پس از جهشی تا ۳۵ درصدی در روز دوشنبه، به رشد خود ادامه داد. بر اساس داده‌های گردآوری‌شده توسط بلومبرگ، دارندگان این بدهی‌ها شامل برخی از بزرگ‌ترین مدیران دارایی جهان مانند فیدلیتی، بلک‌راک و تی. رو پرایس هستند.

صندوق‌های پوشش ریسک علاقه‌مند به دارایی‌های ونزوئلا نیز به دنبال راه‌های بیشتری برای بهره‌برداری از این فرصت هستند. بن کلری، شریک و مدیر شرکت ۴ میلیارد دلاری تریبکا اینوستمنت پارتنرز، تیمی از سرمایه‌گذاران را برای دیدار با شرکای بالقوه و بررسی دارایی‌ها به کاراکاس اعزام می‌کند.

سفر سرمایه‌گذاران و افزایش تقاضا

شرکت مشاوره‌ای سیگنوم گلوبال ادوایزرز مستقر در آمریکا، که سال گذشته در جریان تلاش‌های بازسازی اوکراین سرمایه‌گذاران را به آن کشور برده بود، قصد دارد اواخر مارس سفری به کاراکاس ترتیب دهد. این گروه شامل حدود ۲۰ نفر از شرکت‌های چندملیتی و مدیران سرمایه خواهد بود.

چارلز مایرز، رئیس سیگنوم گلوبال، گفت: «در دو ماه گذشته برنامه‌ریزی نرم انجام می‌دادیم و با برخی سرمایه‌گذارانی که به اوکراین رفته بودند تماس گرفتیم. حالا که مادورو کنار رفته، برنامه‌ها را تسریع کرده‌ایم.» او افزود که این شرکت با «حجم بالایی از پرس‌وجوها» مواجه شده است.

گذشته تلخ و امید تازه سرمایه‌گذاران

آتش‌بازی بازار اوراق قرضه تا حدی تأییدی بر دیدگاه سرمایه‌گذارانی است که سال‌ها این کشور را دنبال کرده‌اند. مدیران دارایی در دهه ۲۰۰۰ زمانی که هوگو چاوز، رئیس‌جمهور پیشین، بخش‌های وسیعی از اقتصاد ونزوئلا را ملی کرد و میلیارد‌ها دلار دارایی خارجی را مصادره نمود، متحمل زیان شدند. به قدرت رسیدن مادورو در سال ۲۰۱۳ شرایط اقتصادی را بیش از پیش وخیم کرد. تا سال ۲۰۱۹، ونزوئلا در بحران فرو رفته بود: رشد اقتصادی فروپاشیده، مواد غذایی کمیاب و میلیون‌ها نفر گریخته بودند.

با این حال، کسانی بودند که هرگز از تمایل به سرمایه‌گذاری در ونزوئلا دست نکشیدند؛ پاداش‌های بالقوه آن‌قدر وسوسه‌انگیز بود که نمی‌شد نادیده‌شان گرفت. با آغاز دومین دولت ترامپ، آنان روزنه‌ای از فرصت احساس کردند.

راهبرد آمریکا و نفوذ اقتصادی

یکی از سرمایه‌گذاران به مقام‌های دولت گفت آمریکا باید شرایطی ایجاد کند که شرکت‌های آمریکایی زنجیره‌های تأمین حیاتی را اداره کنند و شرکت‌های چینی و کارتل‌های مواد مخدر را کنار بزنند؛ اقدامی که هم منافع تجاری و هم سیاسی را پیش می‌برد. حضور اقتصادی پررنگ آمریکا در ونزوئلا می‌تواند به واشنگتن نفوذ بر ذخایر نفتی این کشور بدهد و اهرم بیشتری برای بازشکل‌دهی نظم جهانی بر اساس منافع خود فراهم کند.

جامعه تجاری در ریچارد گرنل، از نزدیکان ترامپ، و دفتر مارکو روبیو، وزیر خارجه‌ای که در جامعه تبعیدیان کوبایی ضدکمونیست در میامی رشد کرده است، گوش شنوایی یافت.

تشدید فشار‌ها و سقوط مادورو

دولت ترامپ فشار بر مادورو را افزایش داد؛ جایزه دستگیری او را به ۵۰ میلیون دلار رساند، بر کشور‌هایی که نفت ونزوئلا وارد می‌کنند تعرفه وضع کرد و مجوز‌های دوره بایدن برای فعالیت‌های انرژی در ونزوئلا را لغو نمود. حملات به عملیات ادعایی قاچاق مواد مخدر تشدید شد و قایق‌هایی که به گفته آمریکا حامل مواد مخدر بودند، هدف قرار گرفتند. در هفته‌های اخیر نیز آمریکا برای واداشتن مادورو به کناره‌گیری، شناور‌های نظامی خود را در سواحل ونزوئلا مستقر کرد. همه این اقدامات به دستگیری حیرت‌انگیز رهبر این کشور انجامید که اکنون در زندانی در نیویورک به سر می‌برد.

به گفته فردی آگاه از مذاکرات، سرمایه‌گذارانی که دولت را درباره ونزوئلا تحت فشار قرار داده بودند، لزوماً به دنبال تغییر کامل رژیم نبودند. اما نتیجه، دری را به روی امکاناتی گشود که تنها یک هفته پیش غیرقابل تصور بود.

ثروت نفتی و نیاز به سرمایه کلان

ونزوئلا بر بزرگ‌ترین ذخایر نفت خام جهان نشسته است. با این حال، آزادسازی کامل این ثروت به کوهی از سرمایه و سال‌ها کار نیاز دارد.

راب موسباخر جونیور، رئیس شرکت موسباخر انرژی، گفت: «این کشور به‌شدت به میلیارد‌ها و میلیارد‌ها دلار سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها نیاز دارد تا تولید را از سطح فعلی افزایش دهد.» تولید نفت در دوران مادورو به کمتر از یک میلیون بشکه در روز سقوط کرد، در حالی که در سال ۱۹۷۴ به ۳.۷۵ میلیون بشکه در روز رسیده بود. برآورد‌های مؤسسه بیکر دانشگاه رایس نشان می‌دهد بازسازی زیرساخت‌ها برای بازگرداندن تولید به اوج، به حدود ۱۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری سالانه طی یک دهه آینده نیاز دارد. شورون تنها شرکت بزرگ نفتی آمریکایی است که مجوز فعالیت در ونزوئلا را دارد و کونوکو فیلیپس همچنان حدود ۱۰ میلیارد دلار مطالبات پرداخت‌نشده از مصادره دارایی‌هایش نزدیک به ۲۰ سال پیش دارد.

فرصت برای بازار‌های خصوصی و بانک‌ها

این شرایط می‌تواند فرصتی برای وام‌دهندگان و بازیگران بازار‌های خصوصی فراهم کند. مدیران دارایی مانند بروکفیلد و بلک‌استون هم‌اکنون در دارایی‌های انرژی سرمایه‌گذاری کرده‌اند و بانک‌هایی مانند جی‌پی مورگان و سیتی‌گروپ تجربه کمک به دولت‌ها برای بازسازی اقتصاد‌های آسیب‌دیده از فساد و کم‌سرمایه‌گذاری را دارند. صندوق‌های ثروت حاکمیتی خاورمیانه مانند صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی و اداره سرمایه‌گذاری ابوظبی نیز سال‌ها به دنبال راه‌هایی برای تزریق میلیارد‌ها دلار خود به آمریکای جنوبی بوده‌اند و ذخایر نفتی‌شان تخصص عمیقی در سرمایه‌گذاری انرژی به آنها داده است.

مارک پی. جونز، پژوهشگر علوم سیاسی در مؤسسه بیکر، گفت: «وضعیت موجود برای سرمایه‌گذاری مطلوب نبود.» با این حال هشدار داد: «هنوز مشخص نیست آینده چه خواهد شد. در میان‌مدت تا بلندمدت، ونزوئلا دست‌کم کمی جذاب‌تر می‌شود، اما در کوتاه‌مدت ممکن است اقتصاد آن فروبپاشد.»

الیوت، سیتگو و بازسازی بدهی‌ها

یکی از شرکت‌هایی که به نظر می‌رسد از تعهد دولت ترامپ برای نقش‌آفرینی بیشتر در صنعت نفت ونزوئلا سود ببرد، الیوت است. یکی از شرکت‌های وابسته به این صندوق پوشش ریسک فعال، بخشی از کنسرسیومی است که در مزایده‌ای به حکم دادگاه کنترل پالایشگر نفت آمریکایی سیتگو پترولیوم را به دست آورد؛ شرکتی که زیرمجموعه PDVSA ونزوئلا است. این رأی مورد تجدیدنظر قرار گرفته و هر توافقی نیازمند تأیید وزارت خزانه‌داری آمریکا خواهد بود، اما در صورت افزایش تولید ونزوئلا، احتمالاً به نفع سیتگو خواهد بود که پالایشگاه‌ها، خطوط لوله، پایانه‌ها و شبکه توزیع سوخت در آمریکا را اداره می‌کند.

بخش نفتی این کشور می‌تواند نقشی کلیدی در تسریع بازسازی حدود ۶۰ میلیارد دلار بدهی نکول‌شده دولت و PDVSA ایفا کند. روز دوشنبه، کمیته‌ای از دارندگان اوراق که پس از نکول ۲۰۱۷ تشکیل شده بود، گرد هم آمد تا تأثیر برکناری مادورو بر امکان بازیابی مطالبات را بررسی کند. نمایندگان دست‌کم ۱۰ شرکت، از جمله اشمور گروپ و گرانتهام، مایو، ون اوترلو، در این نشست حضور داشتند.

کمیته‌ای نماینده برخی دارندگان در حال بررسی چند پیشنهاد است، از جمله اوراقی وابسته به درآمد نفت برای ترغیب دارندگان بیشتر به موافقت با بازسازی بدهی. بر اساس یادداشت تحقیقاتی بارکلیز، این می‌تواند پایان فرایندی باشد که سال‌ها در انتظار آن بودند؛ فرایندی که مجموع مطالبات، با احتساب بهره‌های معوق، به نزدیک ۱۰۰ میلیارد دلار می‌رسد.

لی رابینسون، مدیر سرمایه‌گذاری شرکت آلتانا ولث در لندن، گفت: «ترامپ همان چیزی را گفت که بیش از پنج سال است می‌گوییم؛ همه چیز درباره پول است. جدول زمانی از سال‌ها به شش ماه برای آغاز فرایند بازسازی کاهش یافته است.»

منبع: بلومبرگ