پشت‌پرده اصرار ایران برای تغییر محل مذاکره افشا شد

به گزارش اقتصاد انلاین به نقل از برترین‌ها، مهدی تدینی در یادداشتی کوتاه تمام پشت‌پرده‌های اصرار ایران به انتقال محل مذاکره از استانبول به مسقط را شرح داده. متن زیر به شکل محاوره نوشته و ما رسم‌الخط را حفظ کرده‌ایم:

ترکیه یا عمان؟

برداشتم رو دربارهٔ این جابجایی محل مذاکرات بگم — البته تأکید می‌کنم برداشت منه، بر اساس دقتی که روی اخبار کردم، ممکنه نکاتی باشه که بهش توجه نکرده باشم یا ندونم.

طرح گفتگو به میزبانی ترکیه با فشار اردوغان و نخست‌وزیر قطر (که همزمان وزیر خارجه‌ش هم هست) چیده شده بود. در این طرح این دو کشور با سایه تهدید جنگ و اصرار دیپلماتیک داشتند ج.ا رو در یک عمل انجام‌شده می‌گذاشتند و ابتکار عمل و تصمیم‌گیری ج.ا رو محدود می‌کردند تا یک طرح دومرحله‌ای ایجاد کنند: اول یک طرح کلی برای تعیین‌تکلیف هسته‌ای از طریق انتقال اورانیوم با غنای ۶۰ درصد و طرح پلکانی برای رفع تحریم در ازای محدودسازی اصل غنی‌سازی.

مرحلهٔ بعد این بود که با کشوندن پای همهٔ کشورهای منطقه به مذاکرات یه جور صلح ظاهراً منطقه‌ای ایجاد کنند و ج.ا رو برای پاره‌ای محدودیت‌های موشکی و نیابتی راضی کنند.

ترکیه و قطر در یک جبههٔ واحد قرار دارند؛ هم به لحاظ اقتصادی و هم سیاسی براشون مهمه ج.ا با آمریکا توافق کنه و سایه جنگ و عواقب احتمالی جنگ رفع بشه — مسئله هم از یک طرف اقتصادیه، از یک طرف سیاسی. اقتصادی رو می‌تونید حدس بزنید. اما سیاسی‌ش مسئلهٔ اسرائیله. ترکیه و قطر از گسترش نفوذ اسرائیل نگرانند — پیش‌ترها عرض کرده‌م که ترکیه هم بخواد از رویارویی با اسرائیل طفره بره، اسرائیل دیگه ترکیه رو تهدید اصلی خودش می‌دونه (میدون گروکشی هم که سوریه‌ست). ممکنه ترکیه و قطر هر کدوم یه انگیزهٔ سومی هم داشته باشند: ترکیه روی احتمال تحرکات کردها حساس باشه (در صورت جنگی تمام‌عیار و بی‌ثباتی)، و قطر نگران باشه هدف موشک قرار بگیره و مجبور به ورود به جنگ بشه.

بنابراین این فشار ترکیه و قطر و دعوت از کشورهای خاورمیانه به مذاق طرف ایرانی خوش نیومد و فهمید ابتکار تصمیم‌گیری‌ش محدود شده، ترجیح داد برگرده به گزینه عمان که همیشه کاملاً مطابق میل طرف ایرانی میانجیگری می‌کنه: یه میانجیگری کاملا خنثا بدون هیچ انگیزهٔ پنهان.

اما خب این سوئیچ از ترکیه به عمان شانس موفقیت گفتگو رو هم در شرایط فعلی کم می‌کنه.