همه‌چیز درباره جنگنده مخوف راکتی آلمان نازی / نخستین رهگیر راکتی جهان را بشناسید

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از گجت‌نیوز، در روز‌هایی که موتور‌های جت هنوز به صحنه نیامده بودند، آلمان نازی با توسعه جنگنده‌ای راکتی، مرز‌های سرعت را جابه‌جا کرد. این هواپیمای انقلابی با هدف مقابله با بمب‌افکن‌های متفقین طراحی شد؛ اما نقص‌های مهندسی و سوخت فوق‌العاده خطرناک آن، سرنوشتی تراژیک برای خلبانانش رقم زد.

تولد یک ابرجنگنده راکتی

جنگنده راکتی مسرشمیت Me ۱۶۳ کومت (Messerschmitt Me ۱۶۳ Komet)، نخستین رهگیر راکتی جهان، حاصل تحقیقات پیش از جنگ الکساندر لیپیش (Alexander Lippisch)، متخصص آیرودینامیک، و هلموت والتر (Hellmuth Walter)، پیشگام موتور‌های راکتی، بود. این هواپیما برای اولین بار در سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد و با سرعت بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت (۶۲۰ مایل بر ساعت)، تمام رکورد‌های سرعت زمان خود را شکست.

طراحی Me ۱۶۳ با هدف پرتاب، صعود سریع با زاویه‌ای نزدیک به ۹۰ درجه و رهگیری آرایش بمب‌افکن‌های متفقین انجام شد که در آن زمان از بریتانیا به سمت آلمان می‌آمدند. این طرح از روی استیصال آلمان‌ها برای محافظت از حریم هوایی خود در برابر حملات گسترده متفقین شکل گرفت.

پرواز مرگبار: هفت دقیقه اوج، سپس سقوط

مسرشمیت کومت برای حدود هفت دقیقه می‌توانست از هر هواپیمای متفقین سریع‌تر پرواز کند. با سرعتی معادل ۱۰۰۴ کیلومتر بر ساعت (۶۲۴ مایل بر ساعت) و نرخ صعود اولیه ۴۸۷۶ متر (۱۶۰۰۰ فوت) در دقیقه، Me ۱۶۳ قادر بود تنها در سه دقیقه به ارتفاع ۱۲۱۹۲ متری (۴۰۰۰۰ پایی) برسد. طراحان آلمانی، این جنگنده را به دو توپ قدرتمند ۳۰ میلی‌متری MK ۱۰۸ مجهز کرده بودند که می‌توانستند بمب‌افکن‌های سنگین را با چند شلیک دقیق نابود کنند.

با این حال، بزرگ‌ترین نقطه قوت کومت، بزرگ‌ترین ضعفش نیز بود. موتور راکتی هواپیما تنها برای حدود هشت دقیقه نیروی رانش کافی داشت و پس از آن، به یک گلایدر بدون موتور تبدیل می‌شد. این ضعف باعث می‌شد جنگنده پس از یک یا نهایتا دو حمله، مجبور به گلاید کردن به سمت پایگاه شود و در این حالت، طعمه‌ای آسان برای جنگنده‌های اسکورت متفقین مانند پی-۵۱ موستانگ (P-۵۱ Mustang) و پی-۴۷ تاندربولت (P-۴۷ Thunderbolt) می‌شد.

سوخت کشنده؛ بلای جان خلبانان

جنگنده Me ۱۶۳ از دو نوع سوخت بسیار واکنش‌پذیر استفاده می‌کرد: T-Stoff (یک اکسیدکننده پراکسید هیدروژن بسیار غلیظ) و C-Stoff (مخلوطی از هیدرازین و متانول). هر یک از این سوخت‌ها به تنهایی خطرناک بودند، اما در صورت ترکیب شدن، کومت به سرعت به یک شهاب‌سنگ آتشین تبدیل می‌شد. حتی کوچک‌ترین تصادفات می‌توانست باعث پاره شدن مخازن جداگانه این دو ماده شود و به انفجار‌های مهیب یا آتش‌سوزی‌های شیمیایی خورنده منجر گردد.

در این حوادث، خلبانان فورا جان می‌باختند و در موارد آتش‌سوزی شیمیایی، اغلب بدن آنها به معنای واقعی کلمه در اثر خوردگی از بین می‌رفت. خدمه زمینی نیز برای سوخت‌گیری این هواپیما باید از پروتکل‌های پیچیده و دقیق پیروی می‌کردند؛ زیرا کوچک‌ترین اشتباه می‌توانست مرگ‌بار باشد.

آمار فاجعه‌بار و پایان یک رویا

آلمان در سال ۱۹۴۴ جنگنده Me ۱۶۳ را وارد خدمت کرد، اما در آن زمان، اسکورت‌های جنگنده متفقین تقریبا غیرقابل توقف بودند و آلمان جنگ هوایی را از دست داده بود. همچنین، تا سال ۱۹۴۴ آلمان با کمبود شدید سوخت مواجه بود. با وجود ساخت ۲۷۹ فروند Me ۱۶۳ عملیاتی، تنها یک اسکادران (JG ۴۰۰) به طور جدی در نبرد شرکت کرد.

نتایج رزمی این جنگنده راکتی به هیچ وجه ارزش تلاش آلمان‌ها را نداشت. کومت تنها ۹ هواپیمای متفقین را به‌طور رسمی سرنگون کرد، در حالی که ۱۴ فروند Me ۱۶۳ در نبرد از بین رفتند و بسیاری دیگر نیز به دلیل سوانح مختلف از دست رفتند.

سرعت سرسام‌آور این هواپیما نیز دقت هدف‌گیری با توپ‌های قدرتمندش را تقریبا غیرممکن می‌ساخت؛ زیرا خلبانان تنها چند ثانیه برای شلیک به بمب‌افکن‌های متفقین فرصت داشتند، پیش از آن‌که از آنها سبقت بگیرند.

Me ۱۶۳ کومت، با این‌که امکان‌پذیری نیروی محرکه راکتی را نشان داد، اما در عین حال ثابت کرد که موشک‌ها انتخاب مناسبی برای جنگنده‌ها نیستند. موتور‌های راکتی نیروی رانش فوق‌العاده‌ای داشتند؛ اما از استقامت پروازی بسیار کمی برخوردار بودند و سوخت آنها بیشتر از آتش دشمن، برای خلبانان خطرناک بود. پس از جنگ، هیچ یک از قدرت‌های متفقین، از جمله اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم به استفاده از جنگنده‌های راکتی بر اساس مشاهدات خود از Me ۱۶۳ نگرفتند. در عوض، مسرشمیت Me ۲۶۲، نخستین هواپیمای توربوجت جهان، آینده جنگنده‌ها را رقم زد و با ارائه برد و استقامت بیشتر، کارایی بهتری در نبرد به نمایش گذاشت.