پشت پرده دیپلماسی پاکستان/ تماس‌های محرمانه با واشنگتن و گفت‌وگوهای چندساعته با عراقچی

یک مقام ارشد پاکستانی که مستقیماً از تماس‌های میان اسلام‌آباد، واشنگتن و تهران آگاه است، روز دوشنبه در گفت‌وگویی تلفنی با گاردین اعلام کرد که با وجود بن‌بست کنونی، پاکستان همچنان به طور فعال درگیر دیپلماسی خاموش با هدف کاهش تنش‌های میان ایالات متحده و ایران است و تأکید کرد که پیشنهاد اسلام‌آباد برای تسهیل گفت‌و‌گو میان دو طرف «هنوز به قوت خود باقی است».

گاردین نوشت: یک مقام ارشد پاکستانی که مستقیماً از تماس‌های میان اسلام‌آباد، واشنگتن و تهران آگاه است، روز دوشنبه در گفت‌وگویی تلفنی با گاردین اعلام کرد که با وجود بن‌بست کنونی، پاکستان همچنان به طور فعال درگیر دیپلماسی خاموش با هدف کاهش تنش‌های میان ایالات متحده و ایران است و تأکید کرد که پیشنهاد اسلام‌آباد برای تسهیل گفت‌و‌گو میان دو طرف «هنوز به قوت خود باقی است».

در ادامه این مطلب آمده است: این مقام گفت: «ما به طور فعال در تلاش‌ها برای حل و فصل تنش‌های آمریکا و ایران مشارکت داریم. پیشنهاد ما برای تسهیل تماس‌ها تغییر نکرده است. تفاهماتی که پیش‌تر حاصل شده بود، کماکان پابرجاست و ما به تعامل با هر دو طرف ادامه می‌دهیم.»

این مقام افزود که فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، به عنوان بخشی از تلاش‌ها برای جلوگیری از تشدید بیشتر تنش در منطقه، با مقامات ارشد آمریکایی از جمله جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه ایالات متحده، در تماس نزدیک بوده است.

این مقام تصریح کرد: «فیلد مارشال عاصم منیر با جی. دی. ونس و استیو ویتکاف در تماس بوده است. این گفت‌وگوها، مباحثی اساسی و ماهوی با محوریت ثبات منطقه‌ای و کاهش تنش بوده‌اند.»

همزمان، این مقام گفت که اسلام‌آباد ارتباطات سطح بالایی با تهران داشته است که شامل گفت‌و‌گو‌های چندساعته میان منیر و عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، نیز می‌شود.

این مقام اظهار داشت: «همچنین گفت‌و‌گو‌های چندساعته‌ای با عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، صورت گرفته است. پاکستان کانال‌های ارتباطی باز با واشنگتن و تهران دارد و معتقد است که گفت‌و‌گو تنها مسیر ممکن برای جلوگیری از درگیری گسترده‌تر منطقه‌ای است.»

این مقام از ذکر جزئیات این تبادل‌ها خودداری کرد، اما گفت که پاکستان خود را یکی از معدود کشور‌هایی می‌داند که اعتماد هر دو پایتخت را جلب کرده است و این امر به آن امکان می‌دهد تا در زمان افزایش تنش‌های منطقه‌ای، به طور خاموشانه تعامل دیپلماتیک را تشویق کند.