واردات دارو

داده‌های منتشر شده از سوی سازمان غذا و دارو، حاکی از اعطای مقادیر قابل توجه مجوز واردات فوریتی برای داروهایی است که اکثرا دارای تولید داخل هستند اما به دلیل سیاست قیمت گذاری دستوری و عدم اصلاح قیمت بعد از آزادسازی نرخ ارز از چرخه تولید خارج شده اند. در ظاهرا این اقدام، پاسخی به نیاز مبرم بیماران و جلوگیری از تشدید بحران کمبود دارو است. اما در کالبدشکافی این روند، تناقضی بنیادین و انتقادی اساسی رخ می‌نماید: چرا سازمان غذا و دارو، به جای اصلاح منطقی قیمت‌ داروهای تولید داخل بعد از تغییر نرخ ارز و رفع ریشه‌ی کمبود، به سمت واردات فوریتی از منابع دست چندمی هندی و چینی روی آورده است؟

در تازه‌ترین تحولات بازار انسولین در ایران، شکل‌گیری ادعا‌هایی مبنی بر «تولید داخلی شدن» برخی فرآورده‌های انسولینی، بیش از آنکه تحولی واقعی در مسیر پشتوانه علمی و تولید دارویی با فناوری بالا باشد، متاسفانه مسیری را برای ورود انسولین‌های بالک چینی با ادعای تولید داخل گشوده است. پدیده‌ای که از آن باید با نام تولید نمایی یا واردات غیر‌محسوس انسولین نام برد.

از ابتدای سال ۱۴۰۴ تا ۲۸ مردادماه، ۲۱ میلیارد و ۲۵۱ میلیون دلار از سوی بانک مرکزی برای واردات کالاهای اساسی و دارو، صنایع و نیازهای خدماتی تامین ارز شده است.

رئیس اتحادیه واردکنندگان دارو گفت: حساسیتی که نسبت به قیمت دارو در کشور وجود دارد توجیه پذیر نیست، قیمت باید واقعی شود تا این صنعت به حیات خود ادامه دهد.

وزیر بهداشت گفت: داروهایی که به تاجیکستان صادر خواهد شد داروهایی است که در خصوص تامین آن در ایران کمبودی وجود نداشته باشد و بیشتر این داروها مکمل‌ها و داروهای تقویتی هستند.