تقریباً هیچ سیاست اقتصادی در ایران با این جمله معرفی نمیشود که «این یک تصمیم دائمی است». برعکس، اغلب سیاستها با وعدهای آرامشبخش و با تأکیداتی از جمله «تا زمان عادی شدن شرایط»، «به صورت موقت»، «برای کنترل بازار» یا «تا پایان بحران» آغاز میشوند. از ارز ترجیحی و ممنوعیتهای تجاری گرفته تا قیمتگذاری دستوری، محدودیتهای صادراتی، معافیتهای مالیاتی و انواع سهمیهبندیها، بسیاری از مداخلاتی که قرار بود واکنشی کوتاهمدت به یک وضعیت اضطراری باشند، سالها دوام آوردهاند و حتی به بخشی از ساختار اقتصادی ما تبدیل شدهاند.